'Zoveel verdriet. Zoveel vragen'

Lieve mensen,

Bedankt voor al die honderden berichtjes die ik van jullie mocht ontvangen. Het is me echt tot steun geweest om te zien welk respect jullie naar mij en mijn moeder getoond hebben. Nogmaals dank

Ik heb na wat extra rust afgelopen zondag mijn werkzaamheden weer opgepakt.

Onderstaande blog schreef ik al eerder. Toevalligerwijs speelt hier het plotseling overlijden ook een rol.

Standaard.

Als er iets niet is in de ambulancezorg, dan is het standaard zorg.

Er is een reanimatiemelding in een huisartsenpraktijk. Alle hulp is in de buurt. Een man is in de praktijk onwel geworden en reanimatie behoeftig. Zijn partner is bij hem.

Bij binnenkomst wordt er adequaat gereanimeerd door medische professionals.

We nemen de leiding in de reanimatie over. Volgen de protocollen passend bij wat we zien. En dat oogt vanaf het begin somber. Er is geen elektrische activiteit van het hart. Onderwijl praat de huisarts ons bij.

Alles verloopt rustig in technische zin. De Rapid Responder komt ons assisteren. Vanuit mijn ooghoek zie ik een mevrouw bij een medewerker van de praktijk zitten. Hevig geëmotioneerd. De mechanische thoraxcompressie device is aangesloten. Zodra het kan loop ik naar mevrouw. Ik vertel eerlijk dat het er somber uitziet op dit moment. Nodig haar uit, als zij dat wil, om dichterbij te komen. We zorgen dat ze de hand van haar man kan vasthouden.

Na 20 minuten gerekend vanaf onze interventie blijft het hart stil. In die laatste minuten (voor die 20) informeer ik mevrouw dat het hart nergens op reageert. Niet op de massage, niet op medicijnen. Helemaal niets.

We gaan nog twee minuten door. Daarna zetten we de hartmassage stop. We wachten vijf minuten en beoordelen daarna opnieuw.

Als er geen levenstekenen meer zijn, is dan stoppen we definitief met de reanimatie en is uw man overleden. Harde woorden, eerlijk en duidelijk. Eerlijkheid is nodig.

Die vijf minuten duren lang. Mevrouw blijft erbij, houd hem vast. alle emoties zijn er. Ook na die vijf minuten is er geen reactie van het lichaam. Kijk op de klok en benoem het tijdstip van overlijden.

De huisarts, die mede mevrouw begeleid, doet de formele schouw. Hij bevestigt het overlijden.

Wat nu? Nee, deze meneer laat ik hier niet zo liggen. Dat gaat niet gebeuren. We leggen meneer op de brancard en besluiten hem naar hun woning te brengen. Mevrouw gaat mee in ambulance. Ze zit in mijn stoel. Dicht bij haar man. Aan het hoofdeinde ga ik zitten. We praten over wat er gebeurd is. Sluit aan bij haar vragen. Er is nog een familielid thuis. Die is nog niet geïnformeerd. We wachten voor de woning. Mevrouw gaat eerst haar familielid informeren.

Daarna brengen we meneer naar binnen. Verzorgen hem en zorgen voor waardigheid. Dan komt de familie erbij.

Zoveel verdriet. Zoveel vragen. Wij zetten een stap terug. Dit is van hun. Na een poos nemen we afscheid. Praktische zaken lopen nu. We gaan terug naar de huisartsenpraktijk. Evalueren daar en er is ruimte voor gevoel. Terugrijdend naar de post, kijken we elkaar aan. Zijn we oké? Wel oké, maar even behoefte aan rust.

Nee, we vervoeren geen overledenen, tenzij er belangen zijn die zwaarder wegen. Zoals piëteit en waardigheid, zaken die er toe doen in het respect naar een overledene Indien er juridisch redenen zijn om niet te vervoeren, dan volgen we altijd de aanwijzigingen van de politie daarin.

Na deze inzet bespreek ik ook na met mijn collega. Hoe staan we erin? Ben jij oké, ben ik oké? Alleen als we dat allebei zijn, kunnen we weer inzetbaar zijn.

Ambulancezorg, elke dag anders, elke dag zorg.

John

Insta: ambulanceverpl_in_praktijk

FB: Ambulanceverpleegkundige in praktijk

Tot de volgende keer.