'Zo kijken we een beetje naar elkaar om op de afdeling'

Smiley

Stel je eens voor: je komt op je werk, je schenkt jezelf een kopje koffie in en begeeft je met je collega’s naar een soort huiskamer. Je gaat lekker zitten op de bank, kletst een beetje over wat je het weekend gedaan hebt en wacht tot iedereen er is. Dan verschijnt je empathische leidinggevende en die vraagt jou en je collega’s persoonlijk hoe je vandaag in je vel zit en of je het werk vandaag aankan. Als jouw antwoord is dat je er vandaag effe helemaal doorheen zit, wordt afgesproken dat jij een beetje ontzien wordt en dat de collega’s die goed in hun energie zitten even bijspringen. En als je er over wilt praten, staat de deur van je leidinggevende vandaag wijd open.

Utopia? Niks hoor! Zo doen wij dat in mijn ziekenhuis.

We hebben hiervoor een bijzondere methode om niet te verzanden in emotie en details zoals:

‘Ik heb vannacht geen oog dichtgedaan, want mijn grote teen klopte en mijn kat kreeg kolieken en toen moest mijn vriend opeens naar de SEH voor zijn prostaat en kwam ik mijn ex tegen die weer begon over de alimentatie, omdat hij zijn proeftijd niet doorgekomen was en toen ik thuiskwam, had de kat mijn hoofdkussen ondergekotst met de enige goudvis die ik had en ging mijn vriend op mijn zere teen staan en was de paracetamol op en moest hij naar de nachtapotheek maar zijn katheterzak kwam tussen zijn fietsketting en toen moesten we weer terug naar de SEH. En toen keek ik op de NOS-app en zag ik dat Poetin Oekraïne had aangevallen en kreeg ik hyperventilatie en toen was het licht en kwam mijn schoonmoeder op de koffie en toen was ik er effe helemaal klaar mee. Mij niet bellen vandaag!’

Nee, hoe het met je gaat is een multiplechoicevraag met drie keuzeantwoorden. Heb je een goede dag, dan kies je voor een zelf hechtende groene lachende smiley op het unitplakbord, een gele neutraal kijkende voor medium en een rode chagrijnige non-smiley als je liever in bed gebleven was vandaag. Ik zou elke dag een rode hebben, want mijn bed is mijn beste vriend, maar mij wordt niets gevraagd. Ik ben immers een zorgondersteuner en die zijn er nu juist om empathisch naar andermans ellende te luisteren.

Maar ik heb nog maar weinig collega’s een rode zien kiezen. Dat zal wel zijn omdat verpleegkundigen nu eenmaal gewend zijn niet te klagen, maar te dragen. Dus ik vraag mij af of het goedbedoelde systeem wel werkt. Maar het is beslist een mooi initiatief.

Ook de patiënten ontkomen niet aan een dagelijkse evaluatie. Maar omdat het niet kies is om op de persoon te spelen, geven we met een plakpijltje de zorgzwaarte aan van de zalen en kamertjes. Een naar boven wijzend rood pijltje voor kamer veertien staat voor ‘Let op: hernia gevaar en burn-out risico!’ Een naar beneden wijzend groen pijltje voor zaal drie staat voor ‘Eitje, zo kan ik er nog wel tien hebben!’

Zo kijken we een beetje naar elkaar om op de afdeling. We houden ook altijd één bed en infuus vrij voor acuut overspannen collega’s…