'Ze konden niks meer voor je betekenen'

Helemaal murw van vermoeidheid stap ik mijn huis binnen. Het is inmiddels al 11 uur en ik snak naar mijn bed. Ik val in een onrustige slaap. Om 16 uur word ik wakker en kan ik de slaap niet meer vatten. Rond 22 uur zie ik dat ik een berichtje heb van een collega die avonddienst heeft. ‘Loop je zo eerst even langs mij voor je begint?’

Ik heb al een vaag vermoeden wat dit betekent. Een diepe zucht ontsnapt uit mijn binnenste. Met een knoop in mijn buik zit ik even daarna in de trein op weg naar mijn derde nachtdienst.

Als ik ben omgekleed, loop ik de afdeling op en ga ik op zoek naar mijn collega. Voorzichtig doe ik de deur open van de kamer waar ze is. Ik zet mijn tas neer en kijk achter het gordijn. Ik zou willen dat ik de tijd even zou kunnen pauzeren. Dat ik een sprong in de tijd kon maken en ervoor kon zorgen dat ik de woorden die haar mond verlaten niet hoef te horen.

Ze heeft het niet gered.

Ik sta genageld aan de grond, mijn hartslag verhoogt en direct voel ik tranen opwellen. En meteen daarna de boosheid en onmacht: die stomme prematuriteit! Stomme, stomme NEC. Het is ZO ONEERLIJK.

Ze konden niks meer voor je betekenen. 

Met een onwerkelijk gevoel ga ik daarna de nachtdienst in. De kamer waar je lag, is angstaanjagend leeg. Vrijwel elke keer als ik opsta, loop ik erlangs. Maar ook de nacht gaat weer voorbij en in de ochtend ben ik blij dat ik mijn bed weer in mag kruipen en de dagen erna even vrij ben.

Het doet me meer dan ik had gedacht. Diep vanbinnen ben ik intens verdrietig. Voor je ouders, voor jou. De toekomst die er niet is. Dat je nooit gezond met je ouders mee naar huis mocht. Dat ik degene ben geweest die je voor het laatst nog verzorgd en gezien heeft toen je nog goed was. De twijfel slaat toe... Had ik het niet toch al eerder aan je gezien? Lag je niet al wat ongemakkelijk? Wat als... Maar er is geen ‘wat als’. Jij had pech. Stomme domme pech. Zo oneerlijk is het leven soms.

Tegelijk met jou lag er een jongetje op de afdeling. Vrijwel dezelfde leeftijd en hetzelfde gewicht. Samen met een collega hadden we al eens het grapje gemaakt dat we wel een setje van jullie konden maken in de toekomst. Nu zie ik hem elke keer liggen. Zie ik hoe hij groeit. Ik heb moeite om voor hem te zorgen. Het maakt me telkens weer bewust van de stop op het leven bij jou.

Hij wel.