'Vind je ook niet dat het rommelig loopt bij jullie?'

"Vind je ook niet dat het rommelig loopt bij jullie?"

Ik kijk om mij heen. Het appartement van deze dame staat vol, erg vol. Er ligt van alles opgestapeld. Ik kijk haar aan met een glimlach en zeg dat ik het meer als bedrijvig zie. Daar is zij niet helemaal mee eens, maar ik krijg een welgemeende glimlach van haar terug.

Sinds deze week ben ik op een andere etage binnen hetzelfde woonzorgcentrum gestart. Mevrouw wilde graag kennismaken met de nieuwe 'verpleegkundige' van de afdeling. Dus daar sta ik dan. Ze zit rechtop in bed als ik binnenkom, met haar mobiele telefoon in haar hand. Nadat ik mij heb voorgesteld, leest zij de mail voor die verstuurd is naar de cliënten en contactpersonen, waarin zij geïnformeerd worden dat ik sinds deze week op deze afdeling werkzaam ben.

Daarna vraagt zij mij of ik de zorgcollega's niet rommelig vind. Sinds zij bij ons woont, is zij veel spullen kwijtgeraakt. Daar moet ik toch wel wat van vinden. Om mij heen kijkend naar alle opgestapelde spullen, kan ik mij voorstellen dat veel spullen niet te vinden zijn. Mevrouw swipet over haar mobiel naar haar aangemaakte lijstje. Eén voor één leest zij dit aan mij voor:

• Antieke bekers met een hondje erop, stonden boven in het aanrechtkastje.
• Een zwartleren en een bruinleren broek van nepleer. Ik heb een nieuwe gekocht, want die zwartleren zat niet zo lekker.
• Een grijper, die ligt altijd aan het voeteneinde van het bed, ook zomaar weg.
• Twee waszakken en een kaki trui.

Inmiddels is mijn collega ook binnengekomen voor het zorgmoment. Binnen enkele seconden tovert zij achter het bed, waar zij ook kussens en andere spulletjes vandaan haalt, de grijper tevoorschijn. Na een halve minuut is de vermiste waszak ook weer terecht. Mevrouw is ontzettend blij dat dit is opgelost, maar ik moet toch echt wat doen met die andere vermiste spullen van haar.

Ik beloof haar plechtig dat ik samen met mijn team hiernaar uit zal kijken en wens haar verder een prettige dag.