'Ondanks zijn jonge leeftijd doet hij alles wat in zijn vermogen ligt om zijn vader te steunen'

Mick van 15 jaar komt elke dag op bezoek bij zijn vader. Hij is de reden dat zijn vader, ondanks uitzichtloosheid op genezing, zijn leven tot het uiterste wil blijven rekken totdat het niet meer mogelijk is. Mick is zijn alles: twee handen op 1 buik!

Zijn vader wordt met twee infuusstandaarden binnengebracht. Aan één standaard een infuus met vocht (NaCl0,9%) en aan de andere drain-opvangzakken vanuit zijn nieren. Dat hij tot het uiterste zijn leven wil blijven rekken blijkt wel uit het vochtinfuus. In het hospice komt het bijna niet voor dat mensen opgenomen worden met een infuus dat vocht toedient. Ze komen immers om te sterven waardoor levensrekkende middelen, en zelfs reguliere medicatie, helemaal worden gestopt.

Zijn vader (52 jaar) is al 12 jaar bekend met blaaskanker. Na tal van chemotherapieën kwam en ging de kanker af en aan. Uiteindelijk is er is geen behandeling meer die aanslaat. Acceptatie is er niet bij, hij heeft nog zoveel om voor te leven. Na een vechtscheiding is Mick bij hem blijven wonen. Anders dan zijn twee zussen, zij wonen bij hun moeder en hebben na de scheiding geen contact meer met hun vader gehad. Mick is een soort gouden schakeltje. Hij heeft het voor elkaar gekregen dat zijn zussen ook hun vader komen bezoeken. En de hereniging, waar hij zo naar verlangde, is dankzij Mick een feit geworden. Het maakt zijn vader, ondanks zijn boosheid tegen zijn ziekte, heel gelukkig. De hereniging is een droom die is uitgekomen. De nachtmerrie die hij tegelijkertijd beleeft reageert hij op ons af. Maar ook dat is goed. Alles komt op hem af: liefde, blijheid, verdriet, opluchting, somberheid en boosheid. Alles mag er zijn. Het is de reis in de laatste levensfase: de beleving, ervaring en de emoties als verwerking die nodig zijn om berusting te bereiken. Want berusting is iets wat altijd bereikt wordt.

Boosheid. Want het is te vroeg. Het gaat te snel. Hij wil zo graag nog meemaken dat zijn zoon zijn schoolexamen haalt. Mick zit namelijk midden in zijn tentamentijd. Hij wil zijn dochters nog vaak zien. Hij wil nog zo graag genieten van al zijn kinderen om hem heen. Iets wat sinds de scheiding (4 jaar geleden) niet meer is gebeurd. Hij wil nog met zijn zoon naar Feyenoordwedstrijden, hem zien voetballen, opgroeien, kleinkinderen krijgen en noem maar op.

Mick ziet zijn strijd en zijn moeilijkheden. Ondanks zijn jonge leeftijd doet hij alles wat in zijn vermogen ligt om zijn vader te steunen. Het is een schat van een jongen. Te jong om dit alles nu al mee te moeten maken. Daar waar zijn leeftijdsgenootjes nog vrolijk door het leven fluiten, onder de beschermende vleugels van hun ouders, staat de wereld van Mick op zijn kop. Het zijn niet alleen de examens op school, de ziekte van zijn vader, maar ook een nieuwe woonplek. De broer van zijn vader heeft hem opgenomen in zijn gezin en hoewel dit heel goed gaat, is het toch een hele verandering voor Mick.

Zo flexibel als kinderen zijn, laat Mick het allemaal over zich heen komen en stroomt met alles mee. De ene dag staat hij met een glimlach voor de deur, de andere dag wat treuriger. Hij wordt opgevangen door de vele ‘tantes en ooms’ die hij in de vrijwilligers heeft gevonden. Als zijn vader slaapt, doet hij even een kopje thee met een vrijwilliger totdat hij weer wakker is. En net als normale tantes en ooms, bemoedigen ze hem om goed zijn best te doen op school en bieden verder een luisterend oor bij alles wat hij te vertellen heeft. 

De ene keer horen we hem druk kletsend bij zijn vader, een andere keer ligt hij weer in zijn bed. Zonder woorden. Dicht tegen elkaar aan. Hij krijgt nog een geweldige belevenis met zijn vader. De coördinatoren hebben het voor elkaar gekregen dat ze samen een training bij Feyenoord kunnen bijwonen. Met veel verhalen, twee Feyenoord-T-shirts met handtekeningen van spelers erop en een ontmoeting met hun favoriete speler, is het een dag geworden om nooit meer te vergeten! Ook had Mick zijn school kunnen regelen dat hij vervroegd zijn examen mocht doen. Wat was dat een feest voor zijn vader toen Mick triomfantelijk met zijn cijferlijst in zijn hand zijn kamer in kwam: geslaagd!

Hierna ging zijn vader snel achteruit. De strijd om te overleven werd verloren door de intense moeheid. Vechten was zinloos. De ziekte kroop verder zijn lichaam door waardoor de wil, de boosheid en het verdriet begon te vervagen door uitputting. En uiteindelijk alleen nog plaats te maken voor berusting. De dag die nooit werkelijkheid mocht worden kondigde zich aan. Zijn vader overleed.

En zoals zijn vader verdween, na de ceremonie van uitgeleide, zo verdween ook Mick.  

Een maand later werden we allemaal verrast met een bezoekje van Mick. Met een grote lach stond hij voor de deur, met zijn officiële diploma in zijn hand. Hij was uitgenodigd voor een nazorgbezoek door de coördinatoren, zoals iedere nabestaande van een gast dat krijgt. Even je verhaal kwijt, even de laatste vragen nog stellen, even de kamer nog bekijken. Alles wat nodig is om het verblijf van een geliefde zo goed mogelijk af te sluiten. Het was weer even als toen: Mick, het gouden schakeltje, met een kopje thee aan de grote tafel, omringt door een paar tantes en ooms. Na het luisteren van al zijn verhalen kunnen we opgelucht zeggen: het gaat goed met hem, ondanks het grote gemis van zijn held: zijn vader.

Dit is Esther:

Ik ben Esther en werk na 18 jaar in de wijk sinds 2019 als hospiceverpleegkundige bij Careyn DWO/NWN. Het werken in een hospice brengt mij veel ervaringen, bijzondere momenten, inzichten en emoties. Schrijven helpt me om te verwerken wat ik allemaal meemaak. Met het delen van mijn verhalen wil ik graag het taboe rond de laatste fase van het leven doorbreken. Want we praten er niet graag over, weten er niet veel van en willen er al helemaal niet aan denken. De laatste levensfase is echter niet alleen verdriet, maar net zoals in het ‘normale’ leven is er ook lachen, genieten, huilen, sarcasme, lol, boosheid en ja, zelfs feesten. Ik schrijf verhalen en gedichten om deze fase van het leven in het licht te zetten. Meer verhalen lezen? Klik hier voor mijn Facebookgroep: ‘De laatste bladzijde -hospice verhalen en gedichten-.'

De verhalen van hospiceverpleegkundige Esther zijn gebundeld in het boek 'De laatste bladzijde', dat je HIER kunt bestellen.