'Maar ik MOET door zuster, ik kan niet stilstaan. Dat mag ik niet van mezelf'

Tijdens het inlezen valt me een notitie op van mijn collega: Meneer heeft vorige week afscheid moeten nemen van zijn echtgenote. Heeft het hier erg moeilijk mee. Jeetje, denk ik. Wat een ellende. Vorige week je vrouw begraven en nu zelf in het ziekenhuis liggen. Hoeveel kan een mens hebben?

Na het inlezen besluit ik als eerste naar meneer toe te lopen. Ik groet hem, pak een stoel en ga even naast hem zitten. Meneer kijkt me met lege ogen aan, en zegt: 'Goedemorgen, zuster.' Daarna staart hij weer in de leegte. Er rolt een traan over zijn wang en ik voel hoe mijn keel dichtknijpt. 'Gaat het?', vraag ik zacht. Zonder iets te zeggen wijst meneer naar een foto op zijn nachtkastje. Ik zie een mooie vrouw op de foto staan. Op leeftijd, maar met een heel zacht gezicht. Ze heeft een baby in haar armen. 'Is dat uw vrouw?' Meneer knikt. 'Was', zegt hij. 'Ik heb haar vorige week moeten afgeven. De hemel is een engel rijker...' Hierna barst meneer in snikken uit. 

Ik vind een pakje tissues en geef er één aan meneer, maar hij gebaart dat het niet hoeft. Driftig veegt hij de tranen van zijn wangen. 'Het gaat wel', zegt hij dapper. 'Heeft u ergens hulp bij nodig, meneer?', vraag ik. 'Of zal ik u maar gewoon met rust laten?' Meneer haalt zijn schouders op. 'Het lukt wel, zuster, ik wil gewoon weg hier.' Ik besluit meneer met rust te laten. 'Als er iets is weet u me te vinden, toch?' 'Ja, zuster, komt goed.'

Ik loop tussendoor nog een paar keer binnen om te kijken hoe het met meneer gaat, maar hij lijkt zich het beste te voelen bij liggen en tv kijken. Totdat ik eind van de middag een belletje krijg van meneer. Ik loop naar zijn kamer en vraag waar ik hem mee kan helpen. 'Ik heb het gevoel dat ik meer uitval heb in mijn been, zuster', zegt hij. 'Wilt u eens testen?' Ik doe wat neurologische testen en haal er een collega bij, maar volgens haar is er niks veranderd. Meneer haalt opgelucht adem.

'Heeft u anders zin om samen een rondje over de afdeling te lopen?', vraag ik. 'Dan bent u even uit bed, want hoe verleidelijk het ook is om in bed te blijven; bewegen en oefenen is ook belangrijk.' Meneer knikt. Hij staat een beetje twijfelend op, maar al gauw zie ik dat hij de tips van de fysio goed oppakt.

Eenmaal op de gang raken we aan de praat. Of nou ja, meneer praat, en ik luister. 'Weet je wat het is, zuster? Mijn vrouw was heel erg ziek, en ik heb al die tijd voor haar gezorgd. De artsen denken nu dat mijn lichaam gewoon is ingestort, omdat het eerder niet kon door de zorg voor mijn vrouw. Maar, het is goed zo, denk ik. Ze had pijn, ze was op. Het was egoïstisch om haar nog langer hier te wensen. Maar ik mis haar gewoon zo… Ik ga morgen ook niet naar huis, maar naar mijn dochter. Ik kan niet tegen die stilte. Dan is er zoveel lawaai in mijn hoofd en dan doet mijn hart zo’n pijn van verdriet.'

Meneer stopt met lopen, laat zijn hoofd hangen en begint hartverscheurend te snikken. 'Maar ik MOET door zuster, ik kan niet stilstaan. Dat mag ik niet van mezelf.' Ik slik. Zijn verhaal doet me ergens aan denken. 'Meneer, het klinkt misschien heel raar in deze situatie, maar mag ik u een verhaal vertellen?' Meneer haalt zijn schouders op. 'Doe maar.'

Ik vertel meneer over mijn cliënte in de thuiszorg. Zij pakte haar leven snel weer op nadat ze jarenlang mantelzorger was geweest voor haar (inmiddels overleden) man. Totdat ze opgenomen werd onder verdenking van een hartinfarct. Echter bleek mevrouw geen hartinfarct te hebben, maar het gebroken hartsyndroom: ze was onbewust zó verdrietig geweest al die jaren, dat haar hart het langzaam had begeven. Mevrouw overleefde het, maar het schudde haar wel wakker. 'Dus uw verdriet mag er zijn, meneer', besluit ik mijn verhaal. 'U bent uw levenspartner verloren, iemand waar u zielsveel van hield. Het zou bijna niet goed zijn als u niet verdrietig zou zijn.'

Meneer kijkt een seconde twijfelend naar de grond. 'Je hebt gelijk, meid', zegt hij. 'Misschien moet ik niet zo streng zijn voor mezelf.' Ik knik instemmend. 'Kijk nu hoe goed u het doet. U bent eergisteren opgenomen en vandaag wandelt u met gemak honderd meter over de gang. U gaat er fysiek echt wel komen, maar gun uzelf de tijd om dit enorme verlies te verwerken.' Meneer legt zijn hand op mijn schouder en kijkt me met zijn felblauwe, betraande ogen indringend aan. 'Dank je wel zuster, echt. Dank je wel.' Ik bloos en voel tranen van medeleven opkomen. Je gunt niemand zulk verdriet, maar met sommige mensen leef je net dat beetje extra mee. Meneer is zo iemand.

'Kom, we maken het rondje af', zeg ik met een glimlach. 'Anders moet u dadelijk nog zakdoekjes halen voor mij; dat kan niet de bedoeling zijn!' Meneer geeft me een plagerige knipoog. 'Watje', grapt hij.