'Maar gisteren was zo’n avond dat alle bellen tegelijk leken af te gaan'

Bel

Als je op kantoor even lekker wil doorwerken, kun je de telefoniste vragen om je telefoontjes even op te sparen. En in de horeca of het winkelbedrijf willen klanten ook best wel even wachten, als je het vriendelijk vraagt. Nee… dan de verpleging!

In het ziekenhuis heerst de terreur van De Bel. Als een bedlegerige patiënt op de bel drukt, gaat er een rood lampje bij de kamer of zaal branden en gaat je pieper af. Vooral dat laatste is gekmakend! Dat hijgerige hoge rotgeluid! Je kunt hem wel even afzetten, maar een minuut later gaat hij toch weer af. Nog drammeriger dan een krijsende baby! Onverbiddelijk, die pleu…pieper en dat agressieve rood schreeuwen: ik wil een broeder of een zuster en wel NU!

Natuurlijk is het wel wat anders of je als klant komt voor een half gesneden wit voor je ontbijt van morgen of dat je hier en nu op springen staat van de plaspillen. Je kunt het de patiënt niet altijd kwalijk nemen. Bovendien bewijs je jezelf als verpleger een dienst door snel een po onder de zorgvrager te schuiven, want anders ondervind je er zelf de vochtige gevolgen van. Een bed verschonen met de patiënt erin is best een gedoetje. Je kunt dus maar beter snel naar die bel.

Maar daar aangekomen blijkt het niet altijd even dringend te zijn: ‘Broeder, hoe krijg ik ‘m op NPO3?’ is er zo eentje die gewelddadige reacties van zorgpersoneel kan oproepen. Of deze: ‘Zuster, kunt u mijn kussen even opschudden?’

KAN DAT NIET EVEN WACHTEN?

Het zijn beslist uitzonderingen deze twee uitersten, maar gisteren was zo’n avond dat alle bellen tegelijk leken af te gaan, en dan zijn de lontjes zo kort dat de bom gelijk barst. ‘Nee hè, niet wéér kamer 25!’

En dan kan het zomaar zijn dat een verpleegkundige van begin twintig uit haar slof schiet tegen een vrouw van zeventig. Andersom natuurlijk ook maar sporadisch, omdat patiënten afhankelijk van ons zijn en de hand die je voedt bijt je liever niet.

De slimme verpleger laat de bel net zo lang gaan, totdat er een collega op af gaat. Maar dat raad ik af voor mensen die toch al weinig vrienden hebben, je wordt er niet populairder van. Je moet er ook wel sterke zenuwen voor hebben, want als je een bel maar lang genoeg laat gaan, kan het zo maar gebeuren dat er nog een afgaat en dan zijn de rapen echt gaar! Twee bellen tegelijk is erger dan het luchtalarm van de eerste maandag van de maand.

Wat wel werkt, is je gezicht even laten zien, zeggen dat je er zo aankomt en de bel uitzetten. Dan koop je even rust en tijd. Maar dit uitstelgedrag is niet echt een structurele oplossing: die volle luier verdwijnt er niet door en harde poep laat zich minder makkelijk verwijderen dan zachte. Kortom, het devies blijft: tanden op elkaar, glimlachen en zeggen:

‘Meneer X, u had gebeld. Op welke wijze kan ik u van dienst zijn?’

Geweld tegen zorgvragers dient volgens het protocol bij voorkeur zo lang mogelijk te worden uitgesteld…