Laura Hulzebos: ‘Ik weet hoe ontzettend vervelend het is om je als een attractie te voelen’

Een schisis staat in de volksmond beter bekend als een hazenlip. Laura: ‘Ik ben geboren met een spleet in mijn lip, kaak en gehemelte. Dit had ik zowel links als rechts. Ik ben hiervoor meerdere malen geopereerd, de tel ben ik inmiddels kwijt geraakt, maar ik denk dat ik de dertig zeker wel aantik. Toen ik een paar maanden oud was hebben ze mijn gehemelte gesloten en toen ik 1 jaar oud was hebben ze mijn lip dichtgemaakt.’

Een schisis gaat vaak samen met andere beperkingen. Laura heeft, naast de dubbelzijdige schisis, het ECC-syndroom. ‘Bij het ECC-syndroom horen verschillende afwijkingen. Ik heb problemen met mijn zicht. Mijn ogen zijn heel gevoelig voor licht. Vooral als de zon schijnt heb ik vrij snel een zonnebril nodig. Dat is wel iets wat in de weg zit, maar verder heb ik nergens last van. Het enige wat ik nu nog echt merk, zijn de littekens en mijn gebit. Mijn boventanden zijn niet van mezelf, die zijn vroeger niet goed doorgekomen, en ik heb nu een prothese. Dus het enige wat ik nog merk is dat ik die elke avond uit moet doen.’

Opgroeien

In het begin, toen Laura nog klein was, waren het vooral haar ouders die de lasten moesten dragen. Mensen die voorbij liepen en nog eens terug kwamen om te kijken wat Laura had. Voor Laura zelf kwam het besef dat ze iets had op de basisschool. Laura: ‘Ergens op de basisschool in groep drie, besefte ik mij dat ik anders was dan de rest. Sommige kinderen vonden het nodig om opmerkingen te maken, naar mij te wijzen of om mij uit te lachen. Dat maakte het lastig om je plek te vinden. Ik had gelukkig wel vaste vriendinnen waarmee ik op trok. Maar buiten hen waren de sociale contacten een stuk lastiger. Zeker ook omdat ik in het begin wat moeilijker te verstaan was. Dat was een extra barrière.’

Laura heeft geleerd om met die tegenslagen om te gaan. ‘Ik ben er sterker door geworden en ik heb inmiddels wel geleerd om het naast me neer te kunnen leggen. Maar ook als ik andere mensen langs zie komen met een beperking, bijvoorbeeld dat iemand een been mist, dan kijk ik daar niet naar. Je ziet mensen vaak omkijken of met elkaar smoezen erover, maar ik kijk dan eerder weg. Ik weet hoe ontzettend vervelend het is om je als een attractie te voelen. Ik leef zelf met het motto: ik leef met een beperking, maar die beperking is niet mijn leven.’

Uitlaatklep

Muziek is voor Laura een mooie uitlaatklep. ‘Er was ooit een hele bekende zanger die zei: “Muziek is emotie”, en ik denk er ook zo over. Niet alleen het maken, maar ook het luisteren van muziek. Wanneer je je minder goed voelt, kan het helpen om naar muziek en een tekst te luisteren waar je je in kan vinden. Het gevoel dat je “begrepen” wordt. Dat je weet dat je niet de enige bent met bepaalde gevoelens of gedachtes, want er is iemand die er een liedje over heeft geschreven. Dat is uiteindelijk ook waar het bij mij om gaat. Dat ik iets over kan brengen aan mensen, een boodschap of mijn eigen verhaal.’

‘Ik zeg altijd als ik morgen wakker zou worden, en ik zou het niet meer hebben, dan zou ik mij niet meer mezelf voelen. Het hoort bij mij en het heeft effect gehad op de persoon die ik nu ben. Ik sta denk ik steviger in mijn schoenen dan leeftijdsgenoten. Ik hoor vaak dat ik volwassener over kom dan dat ik eigenlijk ben. Ik beschouw dat als een compliment, want dat betekent dat ik het er goed vanaf heb gebracht, ondanks alle tegenslagen. Mijn beperking heeft in negatieve zin aan mijn leven bijgedragen, maar zeker ook in positieve zin.’

Boodschap

Haar boodschap is duidelijk: ‘Wat ik het belangrijkste vind, is dat alle mensen met een beperking weten dat er uiteindelijk heel veel mogelijk is. Als je het echt wil en er echt voor gaat. Het is mij ook niet allemaal aan komen waaien maar ik had mijn zinnen gezet op het maken van muziek. Ik heb er alles aan gedaan om dat ook te kunnen doen. Ik denk dat als je een bepaald doel hebt waar je naartoe wil werken, is het niet links om dan wel rechts om, er altijd mogelijkheden zijn om dat ook te bereiken. Dat moet je altijd voor ogen houden. Een beperking maakt het niet onmogelijk.’

‘Mijn droom is het om iets te kunnen bereiken voor kinderen met een schises in derdewereldlanden. Ik heb een tijdje geleden een benefietconcert georganiseerd daarvoor, waarmee we een mooi bedrag konden ophalen. Maar het liefst ga ik zelf die kant op om te helpen met operaties, als verpleegkundige bijvoorbeeld. Daar zou ik dan wel nog een opleiding voor moeten doen. Maar dat is uiteindelijk wel het doel waar ik naartoe wil werken.’