Blogger Sandra: ‘Ik zie een jonge vrouw, echtgenote en mama van drie prachtige kindjes verslagen in haar bed liggen’

‘San, je krijgt zo een opname!’ roept regieverpleegkundige Jolien mij toe in de koffiekamer. Het is vrij rustig in onze avonddienst, dus we hebben even tijd voor een kop thee. Het blijkt te gaan om de 30-jarige Lieke, een jonge vrouw van mijn leeftijd met mobiliteitsstoornissen. Lieke heeft verminderd gevoel in haar linkerarm en- been. Ze is op de Spoedeisende Hulp onderzocht en de neuroloog wil haar een nachtje opnemen ter observatie. ‘Waarschijnlijk mag ze morgen weer naar huis, hoor’, zegt Jolien. Maar dit blijkt uiteindelijk toch even anders te lopen dan verwacht.

Overstuur

Lieke komt de afdeling op met haar man Bart. Ik neem haar op en neem de anamnese af die we bij iedereen invullen. Ik merk dat ze heel emotioneel is. Het is de eerste keer dat ze wordt opgenomen en ze vindt het erg spannend. Ze vertelt me dat ze drie jonge kindjes van 2,4 en 6 heeft en dat die gelukkig nu door haar ouders worden opgevangen.

Observeren

Ik leg haar uit wat ze kan verwachten, en dat we gaan observeren of de klachten erger worden of afnemen. Het lopen gaat moeizaam, maar lukt nog wel, dus we lopen samen even over de afdeling zodat ik haar wat wegwijs kan maken. En zo kan ik gelijk beoordelen wat me bij haar opvalt. Twee vliegen in één klap.

Strompelen

De dagen na de opname van Lieke ben ik vrij. Na drie dagen kom ik de afdeling oplopen voor een avonddienst en zie ik iemand strompelend over de afdeling lopen. De man naast haar kan haar nog net opvangen, anders lag ze op de grond. Haar linkerarm hangt slap naast haar lichaam.

Onverwacht

Ik snel me erheen om te kijken of ik kan helpen, en tot mijn grote verbazing zie ik dat het Lieke en Bart zijn. ‘Ja,’ lacht ze als een boer met kiespijn, ‘dit had je niet verwacht hè. Wij ook niet hoor, de klachten worden alleen maar erger.’ Ook merk ik nu dat haar spraak is aangetast. Ze praat als iemand die veel te veel gedronken heeft, met dubbele tong. Bart legt uit dat ze nog niet weten wat er met Lieke aan de hand is, maar dat ze wachten op uitslagen van het bloed en de lumbaalpunctie. Dit kan een paar dagen duren.

Uitslag

Na nog eens vier dagen wachten is de uitslag bekend. Tot ieders schrik vertelt de neuroloog dat bij Lieke de ziekte MS is ontdekt. Plotseling staat heel haar leven op de kop. Ik zie een jonge vrouw, echtgenote en mama van drie prachtige kindjes verslagen in haar bed liggen.

Opgeknapt

Diezelfde dag moet Lieke beginnen met een kuur methylprednison. Hierdoor kunnen de klachten sterk verbeteren, maar de vraag is voor hoelang dit effect heeft. Na vijf dagen de kuur te hebben gekregen is Lieke zichtbaar opgeknapt. Ze is gewend aan het idee dat ze MS heeft en krijgt van alle kanten lichamelijke en geestelijke hulp. Ik neem mijn petje af voor hoe goed ze alles doet.

In afwachting

We zijn twee weken verder en Lieke is op dit moment uitbehandeld in het ziekenhuis. Ze is aangemeld voor een programma in een revalidatiecentrum in de buurt. Als ik ‘s middags even bij haar sta te kletsen krijg ik telefoon. Ik loop de kamer uit en krijg te horen dat er een revalidatieplekje voor haar vrijkomt over zeven dagen.

Blij

Na dit telefoontje loop ik gelijk weer terug naar Lieke. Ik vertel het goede nieuws en ze is heel erg blij. Bart kan elk moment op bezoek komen met de kinderen en ze kan niet wachten om het te vertellen, maar ze heeft haar zin nog niet afgemaakt en ik hoor rennende kinderen de kamer in komen.

Goed nieuws

Ze duiken op mama af en ik kijk vanaf een afstandje toe. Bart knuffelt haar bij het horen van het goede nieuws. Ik loop tevreden de kamer weer uit. Wat fijn dat ik ze dit goede nieuws heb mogen brengen in deze moeilijke tijd. Met een voldaan gevoel loop ik richting de koffiekamer waar ik het goede nieuws deel met mijn collega’s.