'Komt er dan wel een moment dat dit verdriet ooit geen pijn meer doet?'

Rugzak

Als mens dragen wij allemaal een rugzak met ons mee. De één is vele malen zwaarder en volgeladen dan de ander. Ja, een mensenleven zal nooit helemaal zorgenvrij zijn.

Maar toch... als die rugzak opengaat, vind je er een schat van herinneringen in terug. Herinneringen die je door de ervaring hebt mogen leren waarderen. Ooit heb ik een fabel gelezen van een zandkorrel die een parel werd. In mijn leven heb ik vele zandkorrels gekend, heb er verdriet van gehad en er zijn momenten geweest dat ik er niet mee geconfronteerd wilde worden, want dan hoefde ik die pijn niet te voelen. Maar toch, met de tijd en wat ik ervan heb mogen leren zijn al deze zandkorreltjes parels geworden. Iedere keer als ik die rugzak opende, kwam één van deze parels weer tevoorschijn. Het verdriet en de pijn waren gesleten en daar is een waardevolle parel voor teruggekomen.

Toch vraag ik mij werkelijk af of dit altijd wel op zal gaan. Vandaag werden twee bewoners geconfronteerd met een overlijden van een kind en achterkleinkind. Hoe onnatuurlijk is dat?

Komt er dan wel een moment dat dit verdriet ooit geen pijn meer doet? Dat vraag ik mij dan af, en dat raakt mij. Ook in ons werk kunnen wij niet de pijn en het verdriet van onze bewoners wegnemen. Wij kunnen slechts een luisterend oor bieden.

Dan is een rugzak wel heel zwaar. Misschien geen parel, maar als de rugzak opengaat, is er tijd en ruimte voor het uiten van verdriet.

De rugzak, wie heeft hem niet?