'Je zou het niet zeggen, maar ik heb het helemaal niet op naalden'

Tijdens deze dagdienst verzorg ik een stoere man van 49. Althans, hij oogt stoer, met zijn gespierde armen vol tatoeages. Ik heb meneer al een paar keer verzorgd tijdens eerdere diensten, maar vandaag mag hij als het goed is naar huis. Ik ben al een paar keer in gesprek geraakt met meneer, onder andere over zijn wens om niet gereanimeerd te worden. En dat terwijl hij een zoon heeft van mijn leeftijd. Heftig vind ik dat, dat je op zo’n jonge leeftijd al zoveel reden hebt om die beslissing te maken. Toch lijkt meneer er volledig achter te staan.

Wanneer ik op de kamer kom, is meneer al wakker en groet hij me vriendelijk goedemorgen. We maken een praatje en ik doe de controles. Wanneer ik meneer vertel dat ik eigenlijk ook even bloed wil prikken, zie ik hem wit wegtrekken. 'Moet dat nou echt wijffie?', vraagt hij. 'Ik begon je net zo aardig te vinden en dan flik je me dit. Je zou het niet zeggen, maar ik heb het helemaal niet op naalden.' Terwijl meneer dit zegt, wijst hij naar de tatoeages op zijn arm. Van binnen schiet ik in de lach. Je zou inderdaad niet zeggen dat meneer bang is voor naalden, maar vooruit. Tatoeagenaalden zullen wel een uitzondering zijn. We spreken af dat ik voorzichtig prik en dat ik hem zo min mogelijk pijn ga doen.

Ik pak speciaal voor meneer een vlindernaaldje en ga in mijn hoofd nog een keer alle stappen na. Wanneer ik terugkom op de kamer van meneer, kijkt hij me hoopvol aan. 'Moet je echt in mijn elleboogplooi prikken? Of ken dat ook ergens anders?' We besluiten om eerst eens de arm van meneer te inspecteren op andere aderen die ik kan prikken. Gelukkig heeft meneer er genoeg! Terwijl we in gesprek raken over zijn zoon en schoondochter met wie meneer samenwoont, schuif ik er met één vloeiende beweging de naald in. Ik kijk meneer aan en zeg met een knipoog: 'Daar kwam het prikje.'

Meneer kijkt verbaasd naar zijn arm. 'Huh, nu al? Hoe doe je dat dan meid?' Ik moet lachen om de uitdrukking op zijn gezicht. 'Ik zei toch dat het geen pijn ging doen?', zeg ik lachend. 'Nou meissie, jij scoort punten! Ik hoop nog steeds dat ik je nooit meer zie, want dan is er wat mis in mijn hersenpan, maar jij mag blijven!'

We maken nog een praatje en daarna verlaat ik de kamer. Ik ga in mezelf even de handeling en het gesprek na. Best grappig hoe je de (op het oog) grootste, breedste, stoerste mannen met de meeste praatjes, doodsbang kunt krijgen met een naaldje. En tegelijkertijd is het ook wel een teken dat wij mensen eigenlijk heel snel een vooroordeel hebben.

Met een glimlach zwaai ik meneer die middag uit wanneer hij de afdeling verlaat. Ik hoop hem niet meer te zien, want dan is er “iets mis in zijn hersenpan”, zoals meneer zo mooi zei. Hoe dan ook weet ik wel dat het wederom een patiënt is die ik niet snel ga vergeten!