'Ik zie meteen dat je al met anderhalf been in de Hemel staat'

Pinksteren

“Zou je moeder naar de Hemel gaan op een van de beide Pinksterdagen?”, vroeg ik aan je dochter. Je dochter keek me verrast aan, zo had ze het nog niet bedacht. Het zou zo bij je passen.

Je bent een heel gelovige vrouw, en dat steek je niet onder stoelen of banken. Je ligt veel in je Bijbel te lezen, maakt her en der aantekeningen. Als je met mij, of een van mijn collega’s in gesprek bent, geef je vaak aan dat je niet bang bent voor de dood, wel is er de angst dat je erg benauwd zult worden. Dit heb je al twee keer eerder gehad, zo erg dat je in het ziekenhuis lag daarvoor. Na de laatste keer kwam je bij ons in het hospice. Na een periode van vier maanden ben je ineens een stukje dichter bij je laatste dag, je voelt je helemaal niet oké, en geeft aan dat je eigenlijk alleen maar wilt slapen, niet meer wakker wilt worden. De arts gaat met je in gesprek, en je bent je bewust van dat als je nog eet en drinkt, de arts je niet zomaar in slaap kan brengen. Gisteren was je volgens je dochter heel naar wakker geworden, en geef je zelf aan dat je je medicatie wilt tegen de benauwdheid en iets om te gaan slapen. Ik geef je deze medicatie en vraag je of je al sinds de middag ervoor niets meer gegeten hebt, omdat je geen trek hebt of omdat je dat bewust doet, in verband met een eventuele palliatieve sedatie. Je kijkt even weg en je zegt: "Beide."

Zondag, 1e Pinksterdag, je slaapt, met behulp van medicatie. Toch merk je het als we je verzorgen en aan je gezicht te zien vind je dat niet prettig. We zien pijn en je bent niet comfortabel, iets wat we wel graag zouden willen. We geven je wat extra medicatie, spreken met je dochter, hoe zij het ziet, wat haar gevoel is. We zijn er ook voor haar.

Als we aan de koffie zitten gaat je bel, ik kom de kamer op en je dochter lijkt lichtelijk wat in paniek: "Anne, mama komt omhoog en het lijkt of ze wat wil zeggen! Ze ziet er zo anders uit, kijk dan!" Ik zie meteen dat je al met anderhalf been in de Hemel staat. Ik zeg tegen je dochter dat ze tegen je mag blijven praten als ze dat wil. Ze is zo liefdevol naar je, streelt je arm, je wang, praat tegen je over van alles en nog wat en ineens… nog een diepe zucht… en nog een en dan zie ik het leven uit je vloeien. Je bent, zoals je zelf zei, (op 1e Pinksterdag) naar je Hemelse Vader gegaan. Het was zo mooi om te zien dat je zoveel houvast had en kracht en rust haalde uit je geloof.

Je dochter gaf aan dat ze maar wat blij was dat ze niet alleen bij je stond. Toen ik later op de dag naar huis ging en je dochter gedag ging zeggen, kreeg ik een dikke knuffel. Hier doe je het voor en zij had een arm om zich heen nodig, heel even.