'Ik sloot je meteen in mijn hart'

Tweeling

Ik stel me voor als ik de eerste keer bij je kom. Je kijkt me met een paar hele grote Bambi ogen aan, je staart naar me en vraagt: “Ken ik jou? Volgens mij wel, kom je uit een dorp hier uit de buurt?”

Ik geef aan dat dat niet het geval is, ik kan dialect tegen je praten, iets dat verbindt, merk ik. Ik mag je verzorgen en daar waar ik in je dossier lees dat je bijna niet kan praten, veel pijn ervaart, merk ik nu anders. Je vertelt over je kleinkinderen die ik op een foto in je kamer zie hangen. Je lacht en zegt dat deze foto al wel 10 jaar oud is. Als ik vraag of die kinderen nog zo knap zijn als op de foto, beginnen je ogen te glinsteren en je zegt dat dit zeker het geval is.

Je vraagt aan mij of ik kinderen heb. Als ik vertel dat ik drie kinderen heb, waaronder een tweeling, sla je je ogen neer, kijk je even van me weg en lijkt het alsof je even nog meer in elkaar kruipt dan dat je al met je broze lichaam in bed ligt. Dan vertel je dat jij ook tweeling hebt gehad, dat er iets tijdens de bevalling is gebeurd, dat je leven heeft getekend. “Het is letterlijk weggestopt, Anne, in mijn hoofd heb ik een naam gegeven”. Je vertelt wat dat met je heeft gedaan, en hoe je dat verdriet je hele leven meegedragen hebt. En toch straal je ook als je vertelt dat je nog twee kinderen hebt.

Aan alles voel ik dat ik je eigenlijk even vast wil pakken, omhelzen. Ik ken je nog maar vijf minuten. Ik leg mijn hand even tegen je gezicht, omdat ik een traan over je wang zie glijden. Ik kijk naar je en we voelen beide een stukje herkenbaar verdriet. Maar ook de liefde.

Als je opgefrist in je bed ligt en ik wil gaan, pak je mijn hand vast en trek je me iets naar je toe. Jouw hand wrijft zacht iets over mijn wang en je zegt met een zachte stem: "Dank je wel dat je er voor me was vanmorgen."

Met een brok in mijn keel loop ik weg, ik heb het met mijn collega erover hoe het toch kan dat iemand in zo’n eerste ontmoeting zo’n diep gevoel met me deelt... vertrouwen, verbinden. Ik sloot je meteen in mijn hart. Een tweeling is toch heel bijzonder.