'Ik had per ongeluk de kunstgebitten van de dames verwisseld'

Vroeger, bijna 30 jaar geleden, werkte ik in een gezinsvervangend tehuis voor volwassenen met een verstandelijke beperking. Echt een tehuis zoals dat vroeger was: op een terrein in drie grote herenhuizen met zo'n enorme oprijlaan. Het was mijn eerste baan in de zorg. Ik werkte op een woning met ouderen en volwassenen. Elke zaterdag kwam de familie op bezoek en ik vond het altijd leuk om de bewoners op te tutten als zij dat wilden.

De mannen werden netjes geschoren met scheerschuim en een mesje. Ik had eerst even geoefend op anderen voor ik het bij de bewoners deed. Ik moest er niet aan denken als ik ze zou verwonden. Als de mannen klaar waren zaten de vrouwen in een rijtje klaar om de haren te föhnen en de nagels te lakken. Als ik een slaapdienst had stond ik altijd wat eerder op zodat ik genoeg tijd had om iedereen mooi te maken. Het was altijd een gezellig moment met de bewoners en iedereen bewonderde elkaar op het resultaat. Het is iets kleins om te doen, maar het gaf altijd zo een heerlijke sfeer. En zolang mijn andere werk er niet onder leed en ik alles netjes af had, was het geen probleem.

Uiteindelijk zat iedereen er weer netjes bij. Twee oudere dames, beide met het downsyndroom, zaten samen gezellig te breien tot de familie op bezoek kwam. Ik keek nog even naar de twee oudere dames en iets klopte niet in het plaatje. Maar wat? Ik ging verder met koffie zetten en de laatste dingen afronden voor mijn dienst erop zat. Ik bleef mij afvragen wat er nou anders was bij de twee dames. Voor vertrek liep ik nog even bij ze langs om ze nog eens goed te bekijken. Ik zag nog steeds dat er iets niet klopte, maar wat...

Tot een van de dames begon te lachen. Toen zag ik het! Beide dames droegen een kunstgebit en daar klopte iets niet. Ik vroeg aan een van de dames om het gebit uit te doen, zodat ik even kon kijken. Vroeger graveerde ze namelijk weleens de naam in het gebit. Dat was bij deze dames ook het geval. Wat bleek.... Ik had per ongeluk de kunstgebitten van de dames verwisseld. Snel vroeg ik ook het gebit van de andere dame. Na een flinke poets- en bruisbeurt, heb ik het juiste gebit aan de juiste dame gegeven. En ja hoor, het plaatje klopte weer. Gelukkig hebben we er hard om kunnen lachen en was alles weer in orde voordat de visite kwam.

Die gebitten waren altijd de minder prettige klusjes van mijn dienst. Elke avond werden alle gebitjes gepoetst en dat ging de ene collega makkelijker af dan de andere. We moesten altijd hard lachen om elkaars reactie. Een collega moest er echt van kokhalzen, maar toch wilde ze het zelf doen.

Een keer moest ik met een van de bewoners al vroeg voor controle naar het ziekenhuis. Mijn collega had haar klaargemaakt en ik kwam haar oppikken om naar het ziekenhuis te gaan. Deze mevrouw lachte en zwaaide altijd naar iedereen. Eenmaal in de wachtkamer lachte mevrouw weer vriendelijk naar de mensen die er ook zaten. Normaal lachten mensen altijd vriendelijk terug, maar dit keer zag ik ze anders reageren. Ik keek opzij naar mevrouw en ook mij gaf ze de gulle lach. Wat er was? Mijn collega was haar gebit vergeten te poetsen en het zat nog vol met eten! Snel nam ik mevrouw mee naar het toilet en daar hebben we het gebit schoongemaakt. Mevrouw moest er zelf wel om lachen, gelukkig. Nu kon ze weer naar iedereen lachen en een gulle lach terugontvangen.

Ik heb er altijd met plezier gewerkt. Ik vond het leuk om het gezellig te maken in mijn dienst. Op vrijdagavond schonken we een borrel in voor de bewoners die dat lekker vonden. Of we gingen naar het café om de hoek en dronken daar een borrel. Of als er andere activiteiten waren in het dorp, ging ik altijd met de bewoners die dat wilden even kijken.

Als ik dan nu naar de zorg kijk... Wat zijn de tijden dan toch veranderd. Ik vind het jammer dat je in deze tijd erg op de klok moet kijken om je doelen te behalen. Ik snap het wel, het kost nu eenmaal een hoop geld. Maar het is ook zó belangrijk om even te focussen op andere dingen. Gewoon even ontspannen en plezier te maken, om dan vervolgens weer verder te kunnen werken aan die doelen. Gewoon een stukje menselijkheid. In de zorg werk je met mensen en dan is het niet altijd te plannen wat er gebeurt in de tijd dat je er bent.