'Het lijkt me ontzettend eng om te weten dat je leven ieder moment klaar kan zijn'

'Hoi', zeg ik en steek mijn hand uit (dat mocht toen nog). Hij pakt mijn hand vast en knijpt (een soort van net iets te hard) tijdens het handen schudden. Marius is een jongen van 26 jaar, studeert en is daarnaast mantelzorger voor zijn terminale vriendin.

Marius is een slimme jongen die bedrijfseconomie studeert aan de universiteit. Het is dus best een slimme gozer. Anders dan ik had verwacht stond hij, met beide benen tot zijn enkels, in de klei. Geen poespas. Geen mooie en dure woorden. Gewoon normaal.

Zoals het hartje thuis tikt

Het is nogal wat, weten dat er een dag is dat je niet meer wakker wordt. Ik vind het nogal een eng idee. Gek eigenlijk. Marion (de vriendin van Marius) heeft ernstig en terminaal hartfalen. Eerst werd er met regelmaat behandeld, maar als ik haar verhaal zo hoor was dat dweilen met de kraan open.

Wat ze precies had moet ik jullie schuldig blijven. Het was een aandoening met zo’n fantastisch niet te onthouden naam. Omdat dit al wat langer geleden is, kan ik haar dossier ook niet meer oproepen uit mijn systeem. Dat hangt ergens vergrendeld in de bijlage van mijn EPD.

Angstig

De angst van Marius was dat hij haar dood in bed aan zou treffen. Doodgaan naast je man terwijl hij ligt te slapen. Het lijkt me erg traumatisch. Daarom ben ik er. Ik heb de schone taak om af en toe te controleren of haar hart nog klopt.

Natuurlijk ben ik er ook om, mocht het nodig zijn, medicatie toe te dienen en te helpen met wassen en aankleden mocht dit gewenst zijn. Maar de hoofdtaak is om het overlijden te monitoren.

De eerste nachten 

Ik zou daar in dienstvorm slaap- waaknacht draaien. Dat betekent dat er geacht wordt dat ik daar zou slapen. Nou ik kan vertellen, ik ben nogal een vervelende slaper op vreemde plekken, dus dat lukte niet. Daarentegen heb ik wel héél de nacht de tijd om naar lekkende kranen, krakende balken en de suizende wind te luisteren. Om 3 uur loop ik naar boven voor controle of ze nog leeft. Nou ik trof beide aan: levend en rechtop in bed. Ze waren geschrokken van de voetstappen op de trap, dat waren ze niet gewend.

Daar hebben we toch wel om gelachen. Dat hield nog drie nachten zo aan en toen sliepen ze door wanneer ik om 3 uur mijn controle deed.

Nog een aantal weken 

Je zag haar enkels steeds dikker worden en de donkere kringen onder haar ogen werden zwart/grijs. Je zag haar met de dag slechter worden. Er volgden vele gesprekken met de begrafenisondernemer, de verzekeringsagent en vooral met elkaar. Soms hoorde ik ze boven lachen. Soms hoorde ik ze samen huilen. Het blijft bijzonder zo’n naderende dood, maar het lijkt me ontzettend eng om te weten dat je leven ieder moment klaar kan zijn.

Het is exact drie weken na het starten van de zorg als ik om 3 uur ’s nachts de laatste keer de trap op klim. Ik schijn mijn lichtje op het dekbed en ik zie haar borst niet meer bewegen. Haar hand in de zijne gevouwen. Over heel haar gezicht lag een vriendelijk en vredige rust.

Langzaam loop ik naar Marius en ik maak hem wakker. Het enige wat hij zei toen hij me zag: 'Ik weet het, ze leeft niet meer. Ik heb erover gedroomd. In mijn droom zei ik: "Ga maar schat het is goed", en ze ging.'

Samen hebben we even gekeken. Het zijn de kleine momenten die het maken.