'Het is een moeilijke afweging, want welke beslissing is de juiste?'

Het juiste pad? Tijdens het zorgmoment van Mark signaleer ik dat het niet goed met hem gaat. Sinds het inzetten van de nieuwe interventies was er wat vooruitgang zichtbaar. Mark had echt een aantal goede momenten waarbij hij als vanouds kon reageren, maar de dag erop was dan veelal een mindere.

Uit het dossier las ik terug dat hij gisteren een mindere dag had, zoals ik hem nu zie en hoor, heb ik het gevoel dat het niet goed zit. Uit de controles blijkt dat er zeker een reden tot ongerustheid is.

In de loop van de ochtend wordt duidelijk dat er sprake is van een pneumonie. Mark geeft aan nog beter te willen worden, echter vraagt zijn partner zich af of hij het overzicht nog wel heeft. Deze vraag heb ik samen met de arts ook al uitgesproken en besluiten wij om met de partner van Mark in gesprek te gaan.

Met elkaar komen we tot de conclusie dat de lijdensdruk in de afgelopen 10 maanden erg hoog geweest is. Tijdens het laatste gesprek met Mark over zijn toestand benadrukte hij nog op krachtige wijze dat hij op dat moment volledig bij zijn verstand was. Zijn opvatting was toen en wat hij in de afgelopen maanden al meerdere malen had aangegeven: 'Dit is geen leven, zo wil ik het niet.' Mark wil geen 'stumper' zijn.

Met het oog hierop bespreken wij wat behandelen hem nog zal gaan brengen. Naar verwachting zal hij nog verder achteruitgaan en hij langzaamaan steeds meer zal moeten inleveren.

Samen komen we tot een besluit. Het is een moeilijke afweging, want welke beslissing is de juiste? Een afweging gemaakt vanuit liefde tussen vasthouden en loslaten, genomen in het belang van Mark.