'Erna was haar redder in nood en nu is zij er niet meer'

Ik sta toevallig in de gang van het hospice wanneer de deurbel gaat. Als ik opendoe zie ik een parmantig wit hondje op de deurmat. 'Hello Lady', zeg ik nog, maar ze kijkt niet op of om en loopt met haar koppie in de lucht naar de kamer van haar bazin Erna. Lady springt meteen op het bed van Erna en kruipt dicht tegen haar aan.

Het valt allemaal niet mee voor Lady. Erna is haar alles! Lady is zes jaar geleden gevonden door Erna terwijl ze vastgebonden aan een boom was achtergelaten. Erna heeft zich over haar ontfermt en een nieuw thuis gegeven. Later heeft Erna darmkanker gekregen en zat midden in haar behandelingen toen ze tijdens het uitlaten van Lady haar schouder brak. Lady kreeg een ‘tijdelijk’ onderkomen bij nichtje Cynthia totdat het weer beter zou gaan. Maar het ging niet beter: Erna’s krachten waren op. Ze kon de chemo-behandelingen niet meer aan en wilde er niet meer mee verder. Een opname in het hospice was onvermijdelijk.

Erna moet even wennen aan alle aandacht als ze in het hospice wordt opgenomen. Ze is altijd vrijgezel gebleven en haar sociale kringetje is niet meer dan alleen haar nichtje met aanhang. En Lady natuurlijk! Erna weet ondanks haar ziekte nog prima wat zij wel en niet wil. Ze krijgt de smaak van alle aandacht te pakken en als een koningin in bed deelt zij de lakens uit. Uit bed komt ze niet meer omdat haar ziekte alle energie bij haar wegneemt en haar schouder nog steeds gebroken is.  

Als lady een tijdje bij Erna heeft gelegen springt ze het bed af. Ze loopt de kamer uit en gaat op onderzoek. Wanneer ik bij de trap sta om naar boven te gaan, kijkt ze mij vragend aan. 'Kom maar hoor als je wilt', zeg ik tegen lady. Zonder aarzelen loopt ze met me mee naar boven en snuffelt in het kantoor. Ze kijkt me even aan en loopt weer parmantig weg om terug te gaan naar Erna. En zo is Lady al snel een graag geziene gaste in het hospice.

Na twee weken piept Erna er ineens onverwacht tussenuit. Natuurlijk kun je in een hospice niet onverwachts overlijden, maar als iemand geen tekenen vertoont van een naderend overlijden (stervensfase) dan noemen wij dat toch zo. Het is onverwacht want je hebt van tevoren de familie niet kunnen bellen om te komen. Het is onverwacht want een uurtje ervoor was zij nog aanspreekbaar en vroeg zelfs nog wat te drinken.     

Ik schrik dan ook als ik binnenkom en Erna roerloos op haar rug zie liggen. Haar gezicht is grauw en een serene stilte hangt om haar heen. Als verpleegkundigen zijn we altijd kampioenen in het observeren van de ademhaling. Ik zie en hoor meteen dat het mis is, maar door verbazing check ik, ondanks beter weten, haar pols. Erna is overleden.

Na mijn telefoontje komt Cynthia naar het hospice met Lady in haar armen en zegt: ‘Toen je belde om te vertellen dat mijn tante is overleden, was Lady in een hoekje weggekropen. Ik moest haar echt vangen om mee te kunnen nemen’, zegt ze vol medelijden. Lady drukt haar koppie tegen Cynthia aan en samen gaan ze de kamer van Erna in.

Je hoort altijd van die mooie verhalen over honden die dan niet meer van de zijde van hun overleden baasje wijken. Lady niet: zodra ze haar bazin ziet, wrikt ze zich los uit de handen van Cynthia en rent de kamer uit. Ze doet een plas in de gang en rent naar de woonkamer en verschuilt zich in een hoekje. Een vrijwilliger ontfermt zich over haar.

Arme Lady. Erna was haar redder in nood en nu is zij er niet meer. Gelukkig krijgt dit dametje een liefdevol nieuw plekje bij Cynthia en haar gezin. Zo zie je maar dat rouw en verlies niet alleen voor mensen geldt, maar ook voor dieren.

Dit is Esther:

Ik ben Esther en werk na 18 jaar in de wijk sinds 2019 als hospiceverpleegkundige bij Careyn DWO/NWN. Het werken in een hospice brengt mij veel ervaringen, bijzondere momenten, inzichten en emoties. Schrijven helpt me om te verwerken wat ik allemaal meemaak. Met het delen van mijn verhalen wil ik graag het taboe rond de laatste fase van het leven doorbreken. Want we praten er niet graag over, weten er niet veel van en willen er al helemaal niet aan denken. De laatste levensfase is echter niet alleen verdriet, maar net zoals in het ‘normale’ leven is er ook lachen, genieten, huilen, sarcasme, lol, boosheid en ja, zelfs feesten. Ik schrijf verhalen en gedichten om deze fase van het leven in het licht te zetten. Meer verhalen lezen? Klik hier voor mijn Facebookgroep: ‘De laatste bladzijde -hospice verhalen en gedichten-.'