‘Er staat een man en hij komt nu de slaapkamer in’

‘Zuster, er staat iemand achter je’

Tijdens de coronacrisis werkte ik in de nachtpool van een verpleeghuis met 45 bewoners. Nachtdiensten zijn - als je tegen veranderingen in je ritme kan - heerlijk, vind ik. 

Mijn allereerste nachtdienst vindt plaats in een oud, bijna vervallen verpleeghuis. Tijdens mijn eerste ronde loop ik door de eetzaal, het is hier duidelijk zichtbaar dat ik in een oud pand sta. De eetzaal is ontzettend groot en overal zitten enorme ramen. Het voelt een beetje ongemakkelijk zo, iedereen die op straat staat, kan mij zien staan en ik zie alleen maar de donkerte van de nacht.

Een gevoel van angst bekruipt mij, ik sta hier alleen aan het begin van de nacht, in een oud verpleeghuis waar waarschijnlijk honderden mensen hun laatste adem hebben uitgeblazen. Al snel schud ik dit gevoel van mij af en ik maak mijn eerste ronde af.

Vlak voor mijn tweede ronde is er even niets te doen. Iedereen slaapt, dus er zijn geen bellen om te beantwoorden en ik ken dit verpleeghuis niet goed genoeg om de administratie te doen. Ik heb ook geen idee waar de schoonmaakspullen liggen, dus schoonmaken staat ook niet op de planning vannacht. Gelukkig is er internet op kantoor en kan ik eventjes netflixen. 

Het is precies drie uur ‘s nachts als de bel van de hoofdingang gaat. Het gevoel van angst wat ik eerder vannacht al even ervaarde, maakt zijn rentree en ik heb eventjes geen idee wat ik nu moet doen. Ik ga mijn opties na. Uit het raam van het kantoor kijken is te riskant, dat zit precies boven de hoofdingang. Naar de ruimte met camera’s kan ik niet gaan, deze zit achter de eetzaal met de enorme ramen, ook daar zou ik gezien worden door deze mysterieuze beller. Ik besluit om met een kloppend hart te blijven zitten waar ik zit en ik probeer Netflix verder te kijken. Een paar minuten later gaat er een bel, kamer 103 belt. Zodra ik arriveer in kamer 103 zie ik een bleke dame met lange grijze haren liggen in bed, haar gedrag heeft iets weg van een delier.

Mevrouw ratelt aan één stuk door over haar pyjama die niet lekker zit, de bevuilde incontinentiemateriaal die zij aan heeft en dat ze niet kan slapen. Als ik vraag waarom mevrouw niet kan slapen, kijkt ze mij met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Er staat een man in mijn kamer, een kerel’, antwoordt mevrouw, ‘en hij komt nu de slaapkamer in. Hij staat achter je.’ Ik houd mijn adem in terwijl ik me in één seconde omdraai, maar er staat gelukkig niemand. Heel even speelde het scenario door mijn hoofd van de mysterieuze beller die had ingebroken. Nadat ik zorg heb geboden aan mevrouw, ga ik zo snel mogelijk terug naar mijn kantoortje, waar ik even bij kan komen van de schrik. 

Ik besluit dit rare voorval over de mysterieuze beller over te dragen zodra mijn collega’s van de dagdienst binnen komen, en zij adviseren mij om de volgende keer de politie te bellen...

Als ik naar huis rijd, word ik gebeld door het verpleeghuis. De mysterieuze beller was een beveiliger die altijd even keurig aanbelt voor hij zijn ronde doet. Nou... Weer een mysterie opgelost. En ik kan met een gerust hart gaan slapen.