'Eén van de kleine kinderen heeft mijn collega vastgepakt om een knuffel te geven'

Goedemorgen beste lezers.

Allereerst dank voor alle reacties op de blogs. Het lukt mij niet om overal op te reageren. Jouw bijdrage wordt in ieder geval zeer gewaardeerd. Een bijzonder welkom aan alle nieuwe volgers.

Vandaag in de 24-uursdienst en omdat ze klaar zijn, publiceer ik ook de volgende blog. Stap mee in de ambulance en lees mee naar wat we in de praktijk kunnen doen voor iedereen die onze hulp nodig heeft.

Zoals beloofd nog even het vervolg op de reanimatie melding van een 27-jarige mevrouw. De meldkamer heeft al verder opgeschaald. Met mijn collega bespreek ik voor. Wat kunnen we verwachten, een reanimatie of iets wat daar op lijkt qua ziektebeeld. Op straat lopen diverse kleine kinderen voor de woning. Het zal toch niet waar zijn. Met de materialen gaan we snel naar binnen.

Op de grond in de woonkamer ligt een mevrouw in de stabiele zijligging. Meteen zie ik dat ze haar wimpers beweegt. Oké, dit is gelukkig geen reanimatie. Dan maar eens kijken wat er aan de hand is. Inmiddels lopen de kinderen ook binnen rond die ik zojuist buiten zat.

Mevrouw heeft een rustige ademhaling. De saturatie is 98% Op aanspreken wil ze de ogen niet opendoen en blijft zo liggen. Toch wil ik in contact komen. Ik vertel dat ik een pijnprikkel ga geven om haar toestand beter in beeld te kunnen brengen. Een lichte druk op het nagelbed van een vinger is al voldoende. Mevrouw doet de ogen open, staat op en gaat ergens in een hoekje zitten. Er is ook een taalbarrière. Via een buurvrouw die zich om de kinderen bekommerde begrijp ik dat er stressfactoren spelen.

Mevrouw wil verder niets met mij van doen hebben. Dat heb ik te accepteren. Heb in ieder geval een ABCD visueel kunnen doen. Bij stresssituaties kan iemand zo op deze manier zich presenteren. Ik leg contact met de huisarts over de situatie en regel een afspraak voor mevrouw. Of ze daar gebruik van maakt, is aan haar. Het is in ieder geval iets wat ik kan doen.

Wat ik dan zie, raakt me. Eén van de kleine kinderen heeft mijn collega vastgepakt om een knuffel te geven. Pfff.

Die komt even binnen. We hebben helaas maar een troost beertje aan boord. Die krijgt dit kindje...

Met spoed ben ik als Rapid Responder onderweg naar een 85-jarige mevrouw. De meldkamer ambulancezorg heeft haar nog aan de lijn. Ze is erg kortademig aan de telefoon. De deur openen lukt nog.

In haar stoel tref ik haar aan. De ademfrequentie is hoog zonder bijgeluiden. Saturatie is 100%. Het beeld past nu bij een Hyperventilatie Syndroom. Ga voor haar zitten, pak haar beide handen vast en vraag haar mij aan te kijken. "Ik ga u helpen. Inademen via de neus en uitblazen als door een rietje." Ik laat haar zien hoe het moet en samen gaan we dit proces in. Daarbij praat ik rustig.

Korte tijd later gaat het beter. Ze wordt rustiger, ontspant. Ga door totdat er normalisatie is.

De 'aanval' is voorbij. Met toestemming mag ik onderzoek doen.

HVS zien we ook als uiting bij diverse ziektebeelden. Het is geen ziekte, maar het gevolg van iets. Het verdient een zorgvuldige beoordeling.

In de ABCDE komen geen bijzonderheden aan het licht. Normaal ECG en glucosewaarde. De bloeddruk is verhoogd. In de tractus anamneses zijn er geen bijzonderheden.

Mogelijk dat er nog een urineweginfectie speelt, zonder klachten.

Blijft de vraag waardoor deze mevrouw in deze situatie kwam. Besluit het maar gewoon te vragen.

Het bleek dat de stoellift defect is. Die zag ik inderdaad halverwege de trap staan bij binnenkomst. De stress om het regelen was haar te veel geworden. Ze kan al twee dagen niet naar boven. De puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Ik informeer ook de huisarts.

"Wil je koffie jongen?" Hoewel ik dat normaal niet snel doe, voel ik dat het hier ook een andere functie heeft. “Ja, lekker”, hoor ik mezelf zeggen. Er is behoefte aan sociaal contact.

Bel met de servicedienst van de lift. Een mevrouw staat me vriendelijk te woord. Meld me als zijnde ambulancedienst en leg uit wat er aan de hand is met de lift en de beperkingen die dit heeft voor de bewoner. Er komt dezelfde dag nog iemand langs voor reparatie.

Met een goed gevoel zeg ik mevrouw gedag.

Ambulancezorg, elke dag anders, elke dag zorg.

Tot zover weer.

Fijn weekend, pas goed op jezelf en graag tot ziens bij de volgende blog.

Wil je niets missen? Dan ben je ook welkom op Instagram: ambulancevp_in_praktijk en Facebook: Ambulanceverpleegkundige in praktijk.

John.