'Dit is het begin van een hele mooie reis voor jou'

Haar naam is mevrouw Koevoets, en vanaf het eerste moment dat ik mevrouw ontmoette, was er een klik. Wij komen alleen bij mevrouw om haar medicatie te verstrekken, maar ik trek daar altijd minimaal tussen de vijftien minuten en driekwartier voor uit. Mevrouw vertelt regelmatig over vroeger: hoe ze vrijwillig naar de kostschool ging omdat ze niet kon opschieten met de juffrouw van haar basisschool, hoe ze daar haar band met God heeft versterkt, hoe ze met haar vader altijd op markten heeft gestaan en hoe hij zijn tijd vooruit was wat betreft opvoeden.

Ik vind mevrouw altijd heel inspirerend wanneer ze dit alles verteld, zittend in haar luie stoel en met een gelukzalige glimlach op haar gezicht. Deze vrouw is voor mij echt het voorbeeld van 'het leven leven'. Toen ik mevrouw recentelijk bezocht, vroeg ze naar mijn dromen. Wat ik wilde doen met mijn diploma, maar vooral wat ik als jonge meid nog wilde doen voordat ik zo oud was als zij?

'Pfoe,' zei ik. 'Ik zou zo ontzettend graag een dans-reis willen boeken. Zo’n latin cruise bijvoorbeeld, waarbij je in twee weken de Dominicaanse Republiek rondvaart en elke avond de sterren van de hemel danst met iedere vreemdeling die je op de boot tegenkomt. Het hoeft ook niet per se een cruise te zijn hoor, een stad lijkt me ook leuk! Als ik maar kan dansen. Maar ik vind altijd wel een reden waarom dat niet kan. School, stage, financiële redenen, andere verplichtingen, u kent het wel...'

Hierop keek mevrouw me aan. 'Meisje,' begon ze haar zin, 'laat me je één heel goed advies geven. Iets wat ik gedurende mijn leven heb geleerd en heb mogen ervaren. Jíj bent de baas. Durf “nee” te zeggen tegen mensen, maar durf ook vooral “ja” te zeggen tegen het leven! De enige die jouw dromen kan volgen ben jezelf! Echt, boek die reis, en boek hem alleen. Laat je door niemand tegenhouden meisje. Niet door je ouders, niet door vrienden, niet door een liefdespartner, door niemand. Ik weet zeker dat je er geen spijt van gaat krijgen. Is het eng? Jazeker. Maar ik heb in mijn eentje als gescheiden vrouw de halve wereld rond gecruised, en geloof me: ik had het voor geen goud willen missen! Ik ben nu 91 jaar en ik kan oprecht zeggen dat ik hier, in mijn appartementje, zielsgelukkig ben. En weet je waarom? Omdat ik me niet heb laten tegenhouden door de mening van anderen, noch door mijn eigen angsten. Omdat ik dacht: beter een “oeps” dan een “wat als”. Daardoor heb ik nu vrede met het feit dat ik aan deze plek gebonden ben. Sterker nog, ik heb geen behoefte meer om te reizen. Je bent zo lief en sterk en je werkt zo hard, jij verdient het om je dromen achterna te gaan nu je nog jong bent.'

Deze woorden openden mijn ogen. Ik besefte dat mevrouw gelijk had. Er was zoveel gebeurd de laatste tijd; gestopt met stage, een half jaar studievertraging, keihard werken aan mezelf. Dan kon dit er ook nog wel bij toch?

De volgende dag boekte ik een driedaags dansevenement in Amsterdam komende november. Alleen. Ik zocht er een Bed&Breakfast bij en schreef me zelfs in voor een soort mini danswedstrijd tijdens dat evenement. Toen ik dit de keer daarna vertelde aan mevrouw, pakte ze mijn hand en zei ze: 'Meisje, ik ben zo trots op je en ik wens je oprecht alle plezier van de wereld! Dit is het begin van een hele mooie reis voor jou. En als je gaat, zal ik dat weekend een kaarsje voor je branden. Omdat ik het je zo gun!'