De Zeeuwse Zuster - 'Ik kijk naar m’n inmiddels lauwe cappuccino en tracht zo relaxed mogelijk over te komen…'

Hoe moet dat nou?*

Heb je dat ook wel eens? Dat je twijfelt wat je wel en niet vertelt tegen iemand. Zeker wanneer je niet weet of de ander door gaat vragen… en dat je dan alsnóg te veel uit je mond laat glippen dan dat je eigenlijk zou willen. Wanneer je te maken hebt met werk en privé gescheiden houden, is dit zeker aan de orde.

De bewoners op ‘mijn’ afdeling wonen, zoals ze dat zeggen, op somatiek. Dat wil zeggen dat ze geen dementie onder de leden hebben, ook al zijn ze soms bést wel eens vergeetachtig. ‘Ja, wie niet?!’, hoor ik je denken. En dat is wel eens lastig. Lastig is misschien niet het goede woord, maar ze hebben echt veel in de gaten. Ze weten precies wanneer je een poosje niet op de werkvloer bent geweest en dan komen de vragen. ‘Waar was je nou?' 'Had je vakantie? Ik heb je gemist.’ Maar wat als je van te voren weet dat je er meer dan een week of drie niet zal zijn en het is géén vakantietijd.

Zo dacht deze Zeeuwse Zuster… 'Oe moe me noe?’* en belandde ze in het Grand café van het hoofdgebouw voor een bakje cappuccino met Peter. Dat is op zich niet zo bijzonder, want dat doen we wel vaker. Eventjes van de afdeling af en een beetje kletsen. We hebben best wel een band gekregen over de afgelopen jaren en daar hechten we allebei onze eigen waarde aan. Dat is één van de dingen die het werken in de zorg zo ontzettend mooi maakt, maar ook niet altijd gemakkelijk.

‘Wat is er?’, vraagt hij, terwijl hij met zijn lepeltje vakkundig het melkschuim over de randje van zijn mok zit te modderen. Ik tuur wat voor me uit door de vitrage van de grote glazen pui. Hij heeft in de gaten dat ik een soort van knoopje in mijn maag heb. ‘Eehm, ik moet je wat vertellen…’, zeg ik. Ik kijk in de poppetjes van zijn ogen. ‘Ik ben er heel wat weken niet, want ik moet geopereerd worden.’ Zo, dat is er uit…, maar nu bekruipt me dat gevoel van een aanstormend vragenvuur. Ik kijk naar m’n inmiddels lauwe cappuccino en tracht zo relaxed mogelijk over te komen… ‘Kan je er aan kapot gaan?’, vraagt hij met z’n rauwe sigaartjes stem. ‘Als het goed is niet!’, reageer ik iet wat verbouwereerd.

Zo, bam! Alle scenario’s waren mijn gedachten wel al tien keer gepasseerd, maar déze zag ik echt niet aankomen. Geen vragen, geen pogingen om niet te veel te moeten vertellen… niets van dat. ‘Waaraan je geopereerd wordt interesseert me niet zo, als je maar terug komt.’, vervolgt hij zijn verhaal. Hij kijkt me doordringend aan en ik kan niets anders dan knikken. Stiekem laat hij me zo weten dat hij me niet missen kan.

Aan het einde van mijn dienst ga ik naar buiten en zoek ik hem op. De zon schijnt haar warme lente stralen op mijn gezicht. Hij zit met zijn rug naar me toe. Een kringeltje rook krult over zijn schouder.

‘Ik ga ervandoor vriend.’, laat ik hem opgewekt weten. ‘Niet kapot gaan, hè?’, grapt hij. ‘Jij ook niet, hè!’, zeg ik lachend.

We zien elkaar weer over een paar weken.

Zeeuwse Zuster