Dag van Floor - ‘Wat zou ik graag weer eens willen shoppen; écht shoppen’

Het zal wel aan mij liggen - en nee, mijn haar zit ook echt niet meer - maar waarom in vredesnaam wel kappers open en geen horeca? In het begin, vorig jaar, kon ik alle regels nog wel begrijpen, maar ik merk dat ik er nu soms nog maar weinig van snap. Wel buiten sporten tot een bepaalde leeftijd en als je ouder bent mag het ineens niet meer? En wel mentaal gezond blijven, maar geen sportscholen (uiteraard met regels en minder mensen binnen) open? 

Hoe dan ook heb ik ook wel echt een kapper nodig, hoor, ik zal het niet ontkennen. Ik probeer de spiegel al weken te vermijden, omdat ik weet dat ik er anders veel te lang blijf hangen om mijn inmiddels onhandelbare haar nog enigszins in model te brengen. Het lukt niet meer, ik heb het opgegeven. De tijden van een goed kapsel zijn voorbij. En guess what? Het maakt me niet eens echt uit, want iedereen heeft er last van! Zelfs meneer Rutte staat tegenwoordig met een behoorlijke bos haar bij de persconferenties. 

Gelukkig heb ik komende week een afspraak, want: nu het weer kan, nemen we het ervan! Toch vind ik het niet helemaal eerlijk dat de kapper dus wel open mag en dat winkels bijvoorbeeld moeten gaan zitten stoeien met afspraken en minimaal tien minuten binnen, en blablabla. Ik snap de redenatie niet zo goed meer, maar misschien ligt het aan mij. 

Maar over winkels gesproken... Wat zou ik graag weer eens lekker willen shoppen. Maar dan ook écht shoppen, en niet op afspraak en minimaal tien minuten binnen en me vervolgens schuldig voelen als ik de winkel uitloop zonder iets te kopen, maar dat ik daardoor wel de tijd heb afgepakt van iemand die daar op dat moment misschien ook wilde winkelen en wél graag wat wilde kopen. Ik weet niet… Ik heb er gemengde gevoelens over, die afspraken om te gaan winkelen. Ik bedoel, het is niet dat je even de stad in loopt en gewoon eens overal eventjes rondkijkt voor twee minuten en af en toe eens een winkel binnenstapt voor ongeveer een half uur. Die tijden zijn voorbij. Voor nu dan.

Misschien moet ik het echter toch maar doen, zo’n afspraak maken. Dan zijn de winkels tenminste niet voor niets open en steun je ze misschien nog een beetje als je wél iets leuks ziet dat je wilt kopen. Ik heb toch zo vreselijk met al die mensen te doen. Al die ondernemers. De horeca. Je ziel en zaligheid in dat bedrijf gestopt en dat vervolgens (half) ten onder zien gaan door een virus.

Ik hoop dat we snel kunnen rekenen op échte veranderingen en nieuwe maatregelen. Laat het please, PLEASE zo zijn?

Volgende week weer een nieuwe dag uit het leven van Floor…