Dag van Floor: 'Mensen die je tien keer bedanken als je maar iets heel kleins voor ze hebt gedaan: dat vind ik prachtig'

Gebruik jij je vrienden ook weleens als klaagmuur? Of je cliënten jou? Ik vind het in mijn werk altijd grappig om te zien hoe iedereen zo anders in het leven staat. Bij de een is het glas halfvol en heerst er altijd positiviteit, de ander is een rasechte pessimist en kan niets anders dan het leven bekijken van onder één grote donkere sluier.

Af en toe is klagen wel goed, merk ik. Het is een soort van relativeren. In mijn geval tenminste. Het is even uit je hoofd komen, even naar iemand ventileren wat er speelt en vervolgens zelf weer doorgaan zonder dat die gedachten nog een rol spelen in je hoofd. Of in ieder geval minder een rol spelen, omdat je het hebt gedeeld.

In mijn werk kom ik altijd verschillende varianten mensen tegen. Je hebt de échte mopperaars, die ook niets anders doen en het leven ook eigenlijk niet (meer) kunnen relativeren. Die mensen heb je nu eenmaal. Maar er zijn ook mensen die overal het goede in zien, goed van vertrouwen zijn en graag wat van het leven maken. Ondanks dat ze misschien ziek zijn of een beperking hebben.

Die laatste groep is eerlijk gezegd de groep waar ik het meest gelukkig van word. My cup of tea, zogezegd. Ik vind het prachtig om te zien dat als je bepaalde mensen ook maar met iets kleins helpt, ze je soms wel tien keer bedanken voor dat wat je voor ze hebt gedaan. Het is iets kleins, maar maakt ze (en ook mij) op zo’n moment heel blij.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, omdat je, en jullie zullen het herkennen, in de zorg nu eenmaal heel wat verschillende mensen tegenkomt. Dat betekent niet dat je de één beter helpt dan de ander. Nee, je helpt iedereen en ook allemaal op dezelfde manier. Maar als je het hebt over lichtpuntjes en mensen die er extra uit springen als jij je werk doet, dan kan ik er zo een paar bedenken die een pluim verdienen.

Volgende week weer een nieuwe dag uit het leven van Floor…