Blogger Liesje - 'Als het mij niet meer raakt, zou ik mij juist zorgen moeten maken'

Soms ben je ook maar gewoon mens, met al je gevoel en emotie...

Voorheen in mijn rol als hulpverlener en nu in mijn rol als maatschappelijk werker/ onderzoeker kom ik in veel  verschillende situaties terecht. Situaties waar niet iedereen in terecht komt. Of je komt bij mensen binnen waar voor anderen de deur gesloten blijft. Verhalen die je te horen krijgt die niet bestemd zijn voor iedereen. Ik had het er weleens met een collega over, dat het soms eigenlijk best bizar is wat je te horen krijgt en dat je dan met de mensen praat alsof het over een bezoek bij de bakker gaat. Soms krijg ik ook wel de vraag van mensen uit mijn omgeving of ik al die verhalen die ik hoor dan niet mee naar huis neem, of ik er wakker van lig. Vaak geef ik dan terug dat sommige verhalen mij echt wel raken of blijven verbazen, dat mag ook want ik ben ook een mens van vlees en bloed. Als het mij niet meer raakt, zou ik mij juist zorgen moeten maken. En natuurlijk neem ik niet ieder kind mee naar huis, want dat zou het probleem ook niet oplossen. Ik ben ook echt weleens boos geweest of verdrietig vanwege gebeurtenissen. En niets is fijner als je dan mensen om je heen hebt die even naar je verhaal luisteren en met je meedenken. Het is zo belangrijk dat je collega's naast je hebt staan die je daar in steunen en opvangen. Dat is echt al het halve werk. Maar ook inzien dat soms even wat extra hulp helemaal niet betekent dat je het werk niet aan kan. Er zijn niet voor niets vertrouwenspersonen of coaches ontstaan die met je mee kunnen denken als je het zelf even niet meer ziet.

Zo had ik weleens een collega aanbevolen om hulp te vragen over een casus waar zo veel gebeurde en wat zo heftig was. Ik had al verschillende gesprekken met haar gevoerd over deze casus, het was echt een casus die 'onder je huid' ging zitten. De man was continu aan het dreigen en onderhandelen. Je moest altijd scherp zijn, want alles wat je zei, kon ook weer omgedraaid worden en zich tegen je keren. Vaak voelen mensen dat als falen als je hulp krijgt want 'he, ik doe dit werk en kan dat aan' of  'het hoort nou eenmaal bij dit werk'. Maar dan zeg ik altijd: 'We zijn allemaal ook maar mens en dingen mogen je raken, we zijn geen robot. En nee, het is niet standaard wat we horen en zien. Daarom is het juist belangrijk om goed voor jezelf te zorgen zodat je als hulpverlener of maatschappelijk werker/ onderzoeker of in wat voor rol dan ook, je werk kan blijven doen.'