'Binnen twee weken loopt hij weer zelfstandig achter de rollator'

Het hospice is niet altijd het eindstation.

Piet, een man van 91 jaar uit het dorp, wordt bij ons opgenomen met de diagnose: algehele verzwakking, bedlegerig en moeite met eten door slikproblematiek. 

Hij wordt op een brancard binnengedragen door de ambulancebroeders. Thuis lag hij alleen nog maar in bed. 'Zijn lichtje gaat langzaam uit, het zal niet lang meer duren', had de huisarts gezegd. De twee ambulancebroeders tillen hem op en zetten hem in de sta-op stoel in zijn kamer. Tijdens het intakegesprek heeft hij moeite om zijn ogen open te houden en drinkt moeizaam een slokje koffie uit een tuitbeker. Zijn kinderen doen vooral het woord.

Door het intakegesprek komen we erachter wat zijn lievelingseten is, zijn vroegere werk, zijn passies, hobby's, enzovoort. Wanneer we over zijn vroegere werk als bakker praten, lichten de oogjes van Piet even op. Na het gesprek leggen we Piet in bed en hij valt in een diepe lange slaap.

In de dagen daarna zijn we klein begonnen met het pureren van zijn favoriete maaltijden en drankjes. Zelfs het wijntje na het eten, waar hij altijd zo van hield, krijgt hij aangeboden en geniet hier enorm van. Veel vrijwilligers kennen Piet van vroeger en begroeten hem enthousiast als ze hem zien met: 'Hey bakker Piet!' Piet vindt het gezellig in het hospice met al die ‘oude klanten’ en wordt steeds wakkerder.

We houden rekening met het ritme van Piet zoals hij deze thuis gewend was. Hij mag hier uitslapen, maar moet daarna wel ‘aan de bak’. We beginnen met wassen aan het bed, maar dat werd al gauw douchen en aankleden. We motiveren Piet om deel te nemen aan de gezamenlijke maaltijden in de woonkamer. In zijn rolstoel geniet hij van de gezelligheid en praat gezellig mee. De gepureerde maaltijden slikt hij steeds makkelijker weg, waardoor we langzaam het eten steeds meer aandikken. Ook dat gaat goed.

Piet bloeit niet alleen op, hij sterkt ook aan. Binnen twee weken loopt hij weer zelfstandig achter de rollator en eet grote, niet-gepureerde maaltijden!

Piet voelt zich weer onderdeel van de samenleving en inclusief als mens. Hij heeft weer zingeving gevonden en ervaart weer kwaliteit van leven. Het geven van ritme, regelmaat, ondersteuning en zingeving, zorgt dat hij na vier weken weer naar huis is gegaan. Met meerdere zorgmomenten van de thuiszorg en daarnaast dagbesteding, gaat het nog steeds heel goed met hem.

De afgelopen jaren is er een stijgende lijn in het aantal cliënten dat weer ontslagen wordt uit het hospice, omdat zij stabiliseren of opknappen. Door het verdwijnen van de vroegere bejaardenhuizen om het ‘zo lang mogelijk thuis blijven wonen’ te stimuleren, stijgt de vereenzaming onder ouderen. Door hun aandoeningen of beperkingen kunnen ze niet meer deelnemen aan de maatschappij. Ze voelen zich alsof ze er niet meer toe doen en gaan zichzelf verwaarlozen. Hun zingeving en eetlust verdwijnt. Dit gaat zo ver dat ze uiteindelijk in terminale toestand in het hospice worden opgenomen.

Door aandacht, rust, ritme, regelmaat, liefdevolle benadering en heerlijk eten, nemen hun krachten en zingeving dermate toe dat de terminaalverklaring weer wordt opgeheven. De problemen met eenzaamheid zullen in de toekomst alleen maar toenemen, doordat de groep ouderen alleen maar groter wordt.

Er zijn al prachtige initiatieven voor participatie van ouderen in de maatschappij, maar nog veel te weinig! Er is maar één directe oplossing: laten we blijven omkijken naar elkaar. Kijk eens in je buurt of er misschien een ‘Piet’ woont die je al even niet meer gezien hebt. Een beetje aandacht voor ouderen doet meer dan je denkt!

Dit is Esther:

Ik ben Esther en werk na 18 jaar in de wijk sinds 2019 als hospiceverpleegkundige bij Careyn DWO/NWN. Het werken in een hospice brengt mij veel ervaringen, bijzondere momenten, inzichten en emoties. Schrijven helpt me om te verwerken wat ik allemaal meemaak. Met het delen van mijn verhalen wil ik graag het taboe rond de laatste fase van het leven doorbreken. Want we praten er niet graag over, weten er niet veel van en willen er al helemaal niet aan denken. De laatste levensfase is echter niet alleen verdriet, maar net zoals in het ‘normale’ leven is er ook lachen, genieten, huilen, sarcasme, lol, boosheid en ja, zelfs feesten. Ik schrijf verhalen en gedichten om deze fase van het leven in het licht te zetten. Meer verhalen lezen? Klik hier voor mijn Facebookgroep: ‘De laatste bladzijde -hospice verhalen en gedichten-.'