Bezoek eens een festival!

Al sinds 2004 bezoek ik festivals. Eerst met mijn ex, toen met vriendinnen en in 2013, ons eerste verkeringsjaar gingen Salvador en ik samen naar Lowlands. De aanloop naar het festival ging gesmeerd. Op de website kon je destijds al gemakkelijk aanmelden (via een formulier, meen ik) dat je een beperking hebt en aangeven welke voorzieningen je nodig hebt.

Goede start

We konden een plekje ‘reserveren’ op de Mindervalide-camping (geen idee of dat een woord is wat tegenwoordig nog mag… ik ben niet heel woke geloof ik. Vanuit mijn werk als ACT-therapeut geloof ik er heilig in dat het niet de woorden zijn die ‘zeer’ doen, maar de lading die je er zelf aan geeft. Wellicht ga ik hier een andere keer op in, in een ander blog) en we kregen aparte toegang tot een parkeerplaats vlakbij. Iedereen die weleens op Lowlands geweest is weet dat je er ‘over de brug’ moet: een door militairen opgebouwde voetgangersbrug over de provinciale weg heen. Dat is als reguliere festivalganger met je zware backpack al amper te doen – hierover verderop meer – met een rolstoel dat natuurlijk helemaal ondoenlijk.

De reguliere festivalbeleving

Voor iedereen die nooit op een festival is geweest, zal ik het beeld even schetsen: als de poorten op donderdag om vier uur opengaan moet je minimaal om twaalf uur in de rij staan met je auto tot de poorten van de parkeerplaats opengaan. Dan word je door gele hesjes naar een plekje gedirigeerd. Je verzamelt alle spullen waarvan je thuis nog dacht dat je ze écht écht nodig had en loopt met een hele meute mensen vanaf de parkeerplaats over een enorm grasveld naar de entreepoorten. Daar kan je de ervaren festivalganger al herkennen; mensen met een rolkoffertje of weekendtas op wielen zijn er voor het eerst… Daar kom je op gras namelijk niet ver mee. Als een stel sardientjes in een te klein blikje sjouw je, na urenlang in de rij staan en wachten, door de toegangspoorten, waar je een festivalbandje krijgt. Dan ontstaat er iets meer ruimte. Een geluk bij een ongeluk, want door de warmte en de bepakking – om over het genuttigde bier in lauwe blikjes nog maar te zwijgen – wordt iedereen zweterig. Helaas is die ruimte slechts tijdelijk, want de fuik van de brug wacht op je. De festival-maagden sjouwen hun veel te onhandige bagage omhoog en verzorgen zo een dubbele vertraging. Eenmaal over de brug stuiven er wolken zand over het pad, opgeworpen door duizenden sloffende voeten en dat plakt lekker aan het waterlaagje op jouw huid. Als je er niet als de kippen bij bent – daarom is iedereen zo vroeg – moet je ergens tussen andere tenten in jouw kampeerplekje veiligstellen. Scheerlijnduiken en haringhinkstapsprongen is op een festivalterrein volkssport nummer één.

Onze beleving

Bovenstaande hoort erbij en toch vond ik het totaal niet erg om dat een jaartje over te slaan. Je kunt het je vast voorstellen. Eerlijk gezegd genoot ik van de gemakken van het dicht bij parkeren en de ruimte die we om onze tent heen hadden. Verrassend fris en uitgerust konden Salvador en ik samen de tent opzetten op het ruime veld. Met rood-wit lint was er een pad afgezet dat vrijgehouden moest worden. In een rolstoel is scheerlijnduiken natuurlijk onmogelijk.

Rolstoel kapot

Toch had de rolstoel kennelijk wel te lijden gehad onder de ‘anders dan anders’ belasting. Salvador pakte de rugleuning telkens vast om voorover te buigen bij het opzetten van de tent. Dan sla je toch net iets makkelijker een haring in de grond. Bij één van de laatste haringen zei die bewuste buis van de rugleuning; KRAK. Met als gevolg dat Salvador geen steun meer had van de essentiële ondersteuning. Hij heeft best een goede rompbalans, maar op een onregelmatig terrein ontkom je er met een verlamd onderlichaam niet aan dat je steun zoekt. Geen nood, dachten wij. Gelukkig is Nederland een klein land en zitten er best veel specialistische reparateurs. Nou, al snel bleek dat ‘ze’ (de leverancier waar je vanuit de zorgverzekering #onderlingeafspraken aan vast zit) niet kwamen buiten de eigen woonplaats. Bizar, niet?! Als het aan die partij(en) had gelegen, hadden we ons lange feestweekend dus per direct kunnen afbreken vanwege defect materiaal.

Hulp!

Gelukkig zijn festivalgangers enorm behulpzame, lieve en betrokken mensen. Salvador had nog niet opgehangen of er kwamen al buren vragen of ze iets konden doen. Met vereende krachten; een reserve tentstok van de één, een Zwitsers zakmes met zaag van de ander, een rol ducttape van een derde buur, werd de rolstoel gerepareerd. Zelfs zo kundig dat het weken is blijven zitten en dat was maar goed ook, want aluminium lassen is niet makkelijk en het duurde lang voor er iets gerepareerd kan worden. Je brengt zo’n rolstoel ook niet even een ‘weekje weg’, want dan ben je heel erg onthand, eh… ontvoet…

Festivalpret

De rest van het festival was één groot feest. Bij de grote tenten waren er rolstoelpodia, weliswaar ver achterin, maar je kunt wel iets zien. Er waren rijplaten over de laagliggende delen. Natuurlijk ging het regenen en werd al het gras een modderpoel. Salvador moest soms wel ver omrijden, maar hij kon overal komen. We genoten van te dure drankjes, overprijsd eten en heerlijke muziek, gezelligheid, zonneschijn, cabaret en alles wat Lowlands verder de moeite waard maakt.

Thuiskomst

Eenmaal thuis vroeg Salvador aan mij of ik het niet stom had gevonden op deze manier. Hij kon zich voorstellen dat het festival voor mij heel anders was verlopen dan normaal. Ik zei het volgende: 'Nee, absoluut niet. Ik kwam fris aan, ik kon écht kamperen (in plaats van creperen), ik heb de bands zomaar eens gezien – ik ben nogal klein en zie vanuit het publiek alleen achterhoofden – en we hebben samen net zo’n toffe tijd gehad als andere jaren. Het was dus zéker voor herhaling vatbaar!' Kleine spoiler: we zijn samen niet meer aan meerdaagse festivals toegekomen. Hoe dat komt, vertel ik in mijn volgende blog…