'Bedankt dat je naar mij luisterde'

Zeuren

Als ik Sina opzoek om te vragen hoe het met haar en met haar pijnklachten is, heeft zij haar zoon op bezoek. Ik bied aan op een later tijdstip terug te komen, maar daar komt niets van in. Haar zoon staat op uit de stoel die tegenover zijn moeder staat en neemt plaats aan de andere kant van de salontafel. Nee, ik stoor niet. Het is fijn dat ik er ben en ik moet maar gauw gaan zitten. 

"Wat heeft het leven nog voor zin?" De pijn waar Sina de hele dag mee wordt geconfronteerd komt steeds meer op de voorgrond te staan. Het overheerst haar leven, de kwaliteit van haar bestaan. "Pas geleden heb ik aangegeven zo niet meer verder te willen, maar nu gaat mijn kleinzoon trouwen in augustus. Dat wil ik nog graag meemaken", zegt ze tegen mij met een vastberaden blik. "Maar hoe zal het dan met mij zijn, zal ik dan nog in mijn rolstoel kunnen?"

Tegen de pijn is zij kortgeleden gestart met fentanylpleisters en deze zijn inmiddels opgehoogd. Het heeft niet het effect wat Sina voor ogen had. De sufheid neemt toe en ondanks de vier zakjes macrogol per dag gaat de stoelgang steeds moeizamer. Om deze reden wil zij de Oramorph, die zo nodig voorgeschreven staat, liever niet hebben. 

Zo heeft Sina kortgeleden een rolstoel gekregen, zodat zij zich buiten haar appartement makkelijker kan verplaatsen. Als ik vraag hoe deze bevalt, geeft zij aan dat dit niet zo comfortabel is als zij had gedacht. Op de verharde wegen is het goed, maar daarbuiten... "Dat getril doet mij verschrikkelijk veel zeer." Met een lach op haar gezicht vertelt zij mij dat haar zoon haar vanmiddag mee naar buiten heeft genomen en zij samen door het wijkje gewandeld hebben waar zij een groot deel van haar leven heeft mogen wonen. Haar laatste appartement bevindt zich boven de kaaswinkel. Vandaag stonden de openslaande deuren open en kon zij naar binnen kijken. Het was mooi om dat zo te zien, vertelt zij mij enthousiast. Naar buiten, daar geniet zij van. 

Maar dan weer thuis op haar eigen appartementje overvalt het haar allemaal weer. De pijn en de energie die dit alles haar kost. Daarom heeft zij weinig fut om iets te ondernemen. Sina vertelt dat haar zoon haar iedere avond belt om te vragen of zij toch beneden in het restaurant gaat eten. Dan is zij onder de mensen en dat doet meer goed dan alleen op dat appartementje. Ze vertelt mij dat zij dan iedere keer weer tegen hem aan het zeuren is. Eigenlijk vindt ze dat maar vervelend, vertrouwt zij mij toe, terwijl zij naar haar zoon kijkt. Als ik haar dan voorstel om wat vaker bij haar langs te gaan, zodat zij tegen mij aan kan zeuren, tovert dit toch even een lach op haar gezicht. Ja, dat is toch wel een goed idee.

Ik spreek met haar af dat ik er woensdag weer ben en dat ik dan tijd voor haar maak.

Ik krijg een stevige hand. "Bedankt dat je naar mij luisterde." Met een knipoog zeg ik haar: "Graag gedaan en woensdag kom ik gezellig langs, zodat u weer tegen mij aan kan zeuren."