Ambulanceverpleegkundige John - 'Alle inspanningen hebben niet geleid tot terugkeer van de circulatie'

Beste mensen,

Disclaimer; Zie FB Ambulanceverpleegkundige in praktijk.

Vandaag neem ik je mee in een drukke Rapid Responder dienst. Zoals altijd weet je nooit wat de dienst brengt. Je gaat het wel zien. Het is ook nooit voorspelbaar hoe druk het gaat zijn. Wel ben ik altijd goed voorbereidt. Een goede voorbereiding is het halve werk. Weet je dat ik eerst begin met het afstellen van autostoel en spiegels. Daarnaast inmelden bij de meldkamer en DRF (digitaal ritformulier). En de materialen in de auto controleer ik op aanwezigheid en werking ervan. Gemiddeld heb ik zo’n 15 minuten nodig om alles te controleren. Zodra ik alles klaar heb, gaat de porto al voor een 112 melding.

Het gaat om een baby van enkele weken die na het drinken ‘blauw’ is aangelopen. Kleur nu weer goed en het kind beweegt voldoende. 

Terwijl de melding nog gaande is, ben ik al op pad. De meldkamer ambulancezorg probeert zoveel mogelijk informatie te verzamelen en kan aan de hand van die informatie nog verder opschalen. Onderweg praten ze me bij. Verder kan ik ook altijd meer hulp vragen. 

De plaats waar ik moet zijn is vijf km verderop. De deur staat al open. De kindertas, zuurstoftas en monitor neem ik mee naar binnen. In de woonkamer tref ik de ouders. Ik stel me voor. De eerste blik op de baby laat zien dat de kleur nu goed is en het de ogen open heeft en met beide armen beweegt. 

Goed om eerst even goed gedetailleerd het verhaal te horen.

Yasmine (fictieve naam) is twee weken oud. Tijdens de bevalling waren er geen bijzonderheden. Ze is thuis geboren. Yasmine heeft al een broertje. Tot vandaag waren er geen bijzonderheden. Geen andere zieke gezinsleden. Moeder geeft borstvoeding. Vanochtend voor het eerst gemerkt dat Yasmine enorm moest inspannen en ook niet veel gedronken had. Vanmiddag bij het opnieuw geven van borstvoeding echt blauw aangelopen en bijna niets gedronken. Moeder maakt zich zorgen en dat begrijp ik heel goed. De intuïtie van een ouder is een zeer belangrijk gegeven in de hulpverlening. 

Op het aankleedkussen ga ik Yasmine even nakijken. 

Algemene indruk: Levendig kind, geen cyanose, ogen open. Niet acuut ziek.

De ademweg is vrij, ik hoor geen stridor. De ademfrequentie is wel verhoogd 50 /min in plaats van het gebruikelijke gemiddelde tussen de 30-40. De saturatie bedraagt 99%. Hiervoor plak ik een sensor over de voetrug. Beiderzijds is er goed inkomend ademgeruis. Wel zie ik dat de thorax beiderzijds daarbij intrekkingen laat zien. 

De hartfrequentie is 160. Bij aansluiten aan de monitor zie ik een sinustachycardie. Frequentie is passend bij de leeftijd. Het beoordelen of er sprake is van een souffle (hartruis) valt buiten mijn kennis en kunde bereik. De capillaire refill (hervulling van de haarvaten) is kleiner dan 2 seconden. 

De huid is volledig gaaf. Geen vlekjes of wat dan ook.

Temperatuur is 36, rectaal gemeten. De glucose bedraagt 6,2 mmol/l

Tijdens het onderzoek zie ik dat linker en rechter lichaamshelft goed beweegt en er symmetrie is.

Concluderend: Er is sprake van een verhoogde ademhalingsfrequentie met thoracale intrekkingen. (Alarmsignaal) Er is cyanose geweest bij fysieke inspanning.  Waar denk ik aan? Is hier sprake van een hartafwijking of aan grote bloedvaten. 

Reden genoeg om dit kind direct door een kinderarts te laten beoordelen. Ik regel alle praktische zaken en het vervoer naar het ziekenhuis. Ook bespreek ik eerlijk waar ik zorgen over heb. Met toestemming informeer ik later of het onderzoek in het ziekenhuis iets opgeleverd heeft. Er is een souffle gehoord wat verder onderzoek nodig maakt. De verdenking van een hartprobleem staat dus nu op de voorgrond.

Na deze inzet komt, terwijl ik de administratie aan het afronden ben, de volgende melding. Reanimatie volwassen persoon. Naast een ambulance zijn burgerhulpverlening (BHV), politie en brandweer ook meegealarmeerd.  Het is een bekend eengezinsappartement complex waar geen liften zijn. Een locatie die bij mij bekend is.

Omdat ik redelijk in de buurt ben, verwacht ik als eerste ter plaatse te zijn. In de spiegel zie ik al politie die achter mij rijdt met optische en geluidssignalen.

Ter plaatse draagt een agent al wat spullen mee naar boven. 

Het is op de derde etage, één van de laatste appartementen. Dus even traplopen met de materialen.

In de woning zie ik dat de AED is aangesloten. En er is eenmaal een shock toegediend. De burgerhulpverlening is met twee personen doende. Vanaf het moment van binnenkomst neem ik de leiding.

De reanimatie wordt niet onderbroken. Eén van de eerste belangrijkste dingen is zorgen dat de BLS (Basic Life Support) adequaat wordt uitgevoerd. Daar staat of valt alles mee.

En dat verloopt volgens een strak protocol. 

30 maal hartmassage afgewisseld met twee beademingen.

Ik laat de cyclus afmaken tot de volgende controle, ondertussen maak ik alles gereed voor airway management (kapbeademing met zuurstof).

Bij de volgende controle van de AED wordt shock geadviseerd en toegediend. Daarna sluit ik dhr. aan op onze monitor.  Plak tevens een pad midden op borstkast waardoor diegene die masseert het tempo en diepte van de hartmassage kan meevolgen op de monitor.

Het tweede ambulanceteam is inmiddels ook ter plaatse.

Hun praat ik kort bij in welk blok van de reanimatie we zitten en wat ik van hen verwacht. Vaak is de verdeling dat team twee het circulatie gedeelte gaat managen. Toegang creëren en medicijnen toedienen. Net voordat twee minuten om zijn, laad ik de defibrillator op. Daarna vraag ik even te stoppen om het ritme te beoordelen. Er is nog steeds sprake van ventrikelfibrilleren. Benoem dit hardop en vraag iedereen het lichaam los te laten en zeg: ‘drie-twee-één shock en defibrilleer.’ Meteen gaat de volgende persoon verder met de hartmassage. 

Na iedere controle (om de twee minuten) neemt iemand anders de hartmassage over. In praktijk is dit het meest effectief gebleken.

Na de derde defibrillatie krijgt patiënt adrenaline en Cordarone (middel tegen ritmestoornissen) toegediend.

Mijn collega heeft alles gereed gelegd voor intubatie.

Een tube wordt via de mond-keelholte, middels laryngoscopie, tussen de stembanden door ingebracht en daarmee is er een gezekerde toegang tot de luchtweg. Daarbij horen nog een paar controles om te zien en te bevestigen dat deze zeker goed ingebracht is. 

Ook wordt een CO2 meter aangebracht die de hoeveelheid CO2 meet in de uitademingslucht en een maat vormt voor de (terugkerende) circulatie.

Zodra weer twee minuten verstreken zijn opnieuw controle, wederom wordt een shock toegediend (shock vier) 

De reanimatie wordt voortgezet. De politie weet intussen van de echtgenote dat dhr. plotseling in elkaar gezakt was, geen klachten had aangegeven. Ook dat dhr. eerder een hartinfarct heeft gehad en er wordt gezocht naar een medicatielijst.

Waar we dus ook rekening mee moeten houden is dat dhr. zeer aannemelijk bloedverdunners gebruikt en bij de onwel wording wellicht ook op zijn hoofd gevallen is (maar dit gegeven is voor latere zorg).

Ook een vijfde shock is noodzakelijk. De reanimatie wordt gecontinueerd. Opnieuw wordt er medicatie toegediend.

Tijdens de reanimatie is er rust. Dat klinkt misschien vreemd.  De rust komt omdat wij precies weten wat we moeten doen, en ook wat we van elkaar kunnen verwachten. Hiervoor zijn we opgeleid en getraind. 

Gezien er nu inmiddels ruim voldoende hulpverleners zijn, vraag ik de burgerhulpverleners of zij zich willen terugtrekken. Ik bedank ze voor hun snelle inzet en goede werk. Anderzijds kan ik me voorstellen dat zij ook de afloop graag willen weten, echter dien ik de balans tussen wat gewenst en nodig is goed te bewaken. Zij begrijpen die balans heel goed. En dat draagt bij in een goede samenwerking met de ambulancedienst.

BHV is onmisbaar in de keten van overleving bij reanimatie en eerste defibrillatie. Ik heb grote waardering voor hun inzet en de organisatie. #hartslagnu

Bij de volgende controle is er geen shockbaar ritme meer. De monitor laat een rechte lijn zien. Er komen geen prikkels meer uit het hart. De reanimatie wordt voortgezet. Er komt geen verandering meer in het ritme. Elke drie tot vijf minuten wordt nog adrenaline toegediend. De 4H,4T worden nog overwogen (uitleg hiervan in een eerdere blog).

We komen aan het einde van de reanimatie. In de tussentijd houden we zoveel mogelijk contact met de familie, zijn daarbij eerlijk over wat we zien en of er effect zichtbaar is op onze handelingen. We betrekken familie zoveel mogelijk. En het valt me op dat familie doorgaans precies in de gaten heeft hoe het verloop is.

Nadat de protocollen doorlopen zijn, stoppen we met de reanimatie. Alle inspanningen hebben niet geleid tot terugkeer van de circulatie. We doen nu vijf minuten niets, terwijl we de situatie laten zoals die is. Laat familie bij dhr. plaats nemen. Geven uitleg wat het doel van die vijf minuten zijn. Met name om te zien of er nog spontane levenstekenen zijn. Ook het moment voor ons en de andere hulpverleners om even terug te treden en de familie privacy te geven bij het uitten van de emoties.

Na vijf minuten doen we een paar controles om te zien of er nog levenstekenen zijn. Die zijn er niet. Hetgeen we nu hardop zeggen dat dhr. overleden is en noteren dit tijdstip. 

De eigen huisarts is inmiddels ook ter plaatse. Ik draag aan haar over. De huisarts doet ook controles om zich ervan te vergewissen dat dhr. overleden is.

Terwijl de huisarts met de familie aan tafel gaat, zorgen wij dat alle materialen verwijderd worden en dhr. op de bank gelegd wordt.

Dit gebeurt met respect en zorgen ervoor dat het eerste afscheid hier thuis waardig kan plaatsvinden. 

Na onze condoleances gaan wij ook weg en de huisarts blijft nog even. Adviseer aan de familie om de tijd te nemen voordat een uitvaartverzorger gebeld wordt. Er is zelden reden tot haast. Het laten doordringen en het besef van wat er gebeurd is kost gewoon tijd en onderdeel van de eerste rouw.

Na de inzet is het nabespreken en de materialen weer aanvullen.

In de dienst zag ik verder nog twee patiënten met hartklachten en een sporttrauma en een auto-intoxicatie.

Tot zover deze blog weer.

John.