'Zingen na de maaltijd, ik vind dat een leuke activiteit op een groep met bewoners met dementie'

‘Er ligt tussen Dinkel en Regge een land...’ Ik heb zelden een groep mensen zo enthousiast het Twentse volkslied horen zingen. We hebben zojuist de maaltijd op en sommige bewoners zijn nog bezig met het dessert. Terwijl de anderen nog aan het wachten zijn en met mij uitgepraat zijn over waar ze vroeger hebben gewoond, denk ik: laten we eens gezellig zingen.

Normaal werk ik overdag, doordeweeks en niet meer op de afdeling. Zo nu en dan werk ik mee, om mee te kijken. Een moment dat mij de kans geeft om met een collega een-op-een in gesprek te gaan over hoe het gaat, hoe het werk ervaren wordt, waar ze tegenaan lopen. Tegelijk is het leuk en zinvol om met de directe zorg bezig te zijn. Even weer de steunkousen aantrekken bij iemand, iemand douchen en de medicatie uitdelen.

Deze avonddienst val ik in. Daar sta ik dan op de groep met bewoners die ik grotendeels alleen van gezicht ken. Ik ga maar gewoon een vraag stellen om het gesprek te beginnen: ‘Waar heeft u altijd gewoond?’ Dan komen de verhalen los. Ik vind dat mooi. Zo hebben we met elkaar een gezellig moment aan tafel. Totdat de stilte volgt en sommigen onrustig heen en weer schuifelen op hun stoel. Ik denk: ik zet een lied in.

Zingen na de maaltijd, ik vind dat een leuke activiteit op een groep met bewoners met dementie. Daar kom ik in mijn werk niet meer zo vaak aan toe. Dus als ik er toch ben...

En ja, ik krijg een aantal bewoners mee. ‘Roodborstje tikt...’ en waar ik de zinnen niet meer weet, vullen de bewoners wel aan. ‘Een, twee, drie, vier...’ dat herkennen ze ook.

Al kijkend naar de bewoners is het ook wel bevreemdend. Bewoners, volop op leeftijd, die oud-Hollandse liederen zingen. Kinderliedjes eigenlijk. Zou ik niet voor een heel ander repertoire moeten gaan?  Wat dan? Ik kan er zo niet opkomen, maar een aantal bewoners kijkt me verwachtingsvol aan. Welk lied zet ik nu in?

‘Er ligt tussen Dinkel en Regge een land…’ ik weet gewoon even niets beters te bedenken dan het Twentse volkslied. Nu heb ik ineens de aandacht van alle bewoners aan tafel. Niet een enkeling, maar alle bewoners zingen volop mee. Ik ben verrast. Vol overgave wordt er meegezongen, met een soort van eerbied en respect voor een lied waarvan ik alleen het eerste vers mee kan zingen.

Als het lied uitgezongen is, daalt er een rust neer. Ik voel een voldaan gevoel. Bij mezelf, maar meer nog bij de bewoners. Dat is de slagroom op de vla voor mij. Leuk om weer even op de groep te zijn.