‘Ze neemt zijn hand in de hare, en haar tranen beginnen te vloeien’

Na een opgegeven gevecht ligt hij roerloos. Het lijkt of hij slaapt. Ze legt haar hand op zijn borst. ‘Is het echt?’, vraagt ze vol ongeloof. Vol medeleven, verzeker ik haar.

Ik reik haar een schort aan en handschoenen. Samen maken we ons klaar voor de laatste zorg. We zijn beiden niet groot van stuk, en struikelen zowat over de lengte van onze schort. Als een ontlading krijgt Nienke de slappe lach, om daarna meteen te schrikken van haar reactie. ‘Oh! Vind je me niet te erg?’, vraagt ze met haar hand voor haar mond. Vol begrip, verzeker ik haar.

Ik zet zijn cd-speler aan, en we horen zijn laatst gedraaide muziek: walsmuziek van Andre Rieu. ‘Het maakte hem rustig’, vertel ik haar. ‘Ik wist dat niet, is dat echt zo?’, vraagt ze verwonderd. Overtuigd, verzeker ik haar.

Respectvol en voorzichtig was ik een kant van zijn levenloze lichaam. Ze bekijkt elke beweging aandachtig, vol ongeloof. Verschrikt kijkt ze op als ik haar de washand aanreik. ‘Kan ik dat echt?’, vraagt ze. Bemoedigend, verzeker ik haar.

Liefdevol en langzaam en bewust van elk moment, wast ze haar levenloze vader. Ze volgt mijn bewegingen met haar ogen, om daarna hetzelfde te doen aan haar kant. ‘Doe ik het zo goed?’, vraagt ze onzeker. Getroffen door haar kwetsbaarheid, verzeker ik haar.

Ze neemt haar tijd; alsof ze van elk stukje dat ze reinigt, bewust afscheid neemt. Ze neemt zijn hand in de hare, en haar tranen beginnen te vloeien.

Ik vraag: ‘Zal ik een foto van jullie handen maken?’ Ik weet hoe kostbaar dit moment is. Ze kijkt me verrast aan, en vraagt: ‘Heel graag, mag dat echt?’ Zonder twijfel, verzeker ik haar.

We smeren zijn lichaam in met een geurende olie en verschonen zijn bed. Het scheren laat ze aan mij over. ‘Dat vind ik eng, vind je het niet erg?’, zegt ze, en kijkt me met een schuldgevoel aan. Troostend en begripvol, verzeker ik haar.

Zijn favoriete kleding gaat aan. Ze legt zijn lievelingspet op zijn kussen, naast hem. Zijn gezicht is na tijden weer ontspannen. ‘O pap, precies zoals je altijd was!’ Ze loopt naar me toe en geeft me een stevige knuffel. Ze huilt, en zegt: ‘Ik ben zo blij dat ik het gedaan heb.’ ‘Wat stoer dat je dit hebt durven doen, Nienke’, zeg ik. ‘Hoe mooi is het dat jij je vader, die jou het leven gaf, zijn laatste zorg hebt gegeven. Je hebt het hartstikke goed gedaan, collega!’ Dankbaar en trots kijkt ze me aan. ‘Vind je dat echt?’ Volmondig, verzeker ik haar.

Want op zeker!

Wat stoer van Nienke, leerling verzorgende-VIG. Ze wilde dit heel graag aangaan. Niet alleen uit liefde en dankbaarheid voor haar vader, maar ook voor haar ervaring als leerling-VIG verzorgende. ‘Ik ga het vast vaker meemaken, en wil de laatste zorg bij mijn vader proberen.’ Ik heb haar bemoedigd en haar zorgen proberen weg te nemen. Ik zei: ‘Je mag altijd weglopen als het te veel wordt, Nienke.’ Maar ze bleef, en gaf op een liefdevolle manier de laatste zorg aan haar vader. Wat een fantastische nieuwe collega hebben we er in zorgland bij gekregen!