Verpleegkundige Eva - 'Dat iedere dag, ieder uur of elke minuut zomaar de laatste kan zijn'

Hij zit hier, overdenkend… over wat het kleine beetje leven wat er nog over is hem gaat brengen. Voor hem staat het leven soms stil. Zijn positiviteit als hij onder de mensen is valt langzaam weg op het moment dat hij weer alleen op zijn kamer zit bij het raam.

Zachtjes loop ik de kamer in. ‘Goedemiddag Piet!’ Zijn verdrietige gezicht buigt gelijk om naar een grote glimlach. ‘Hee zustertje!’, antwoord hij enthousiast. ‘Een fijne dag gehad?’ In geur en kleur vertelt hij over de bijzondere dag en de mooie momenten met de mensen die hem lief zijn.

‘Mooie herinneringen moet je maken, hè zuster?’ ‘Helemaal mee eens Piet!’ Zijn blik drijft weer weg naar het rumoer van het leven wat zich buiten afspeelt. ‘Gek hè?’, zegt Piet zachtjes. ‘Wat is er gek?’, vraag ik hem terwijl ik mijn arm om hem heen sla. Ondanks dat ik van heel veel grote, maar vooral kleine dingen kan genieten, ik toch iedere dag leef met de dood als een schaduw.

Wetend dat iedere glimp van plezier, vreugde en blijdschap zomaar de laatste kan zijn. Dat iedere knuffel elke aanraking of gevoel straks niet meer kan. Dat iedere dag, dat ieder uur, of elke minuut zomaar de laatste kan zijn. Hoe weet ik dan zeker dat ik alles heb mogen voelen, geven, mogen zijn en dat ik alles heb gedaan?

De emoties worden hem te veel, hij pakt mijn hand en zijn gezicht verdwijnt in zijn grote warme handen die verwikkeld zijn in die van mij. De stilte vult de kamer, een stilte die niet eens ongemakkelijk is omdat de stilte er op het juiste moment is. ‘Zullen we eens mooie, kostbare en bijzondere momenten opsommen?’, vraag ik hem. Dat laat hij zich geen twee keer zeggen. Het valt nauwelijks te omschrijven hoe deze positieve man de mooie momenten nog meer kleur geeft.

Hij hapt een teug met adem en slaakt een diepe zucht. ‘Ik denk zustertje, dat als de dood mij onverwachts inhaalt, ik wel tot de laatste minuut echt heb genoten!’