Verpleegkundige Eva - ‘Alsjeblieft zuster, laat mij niet doodgaan’

?????? ?? ??????? ??? ?? ??? ???? ???? ??? ?? ????????. ??? ??? ?? ?????? ??? ????????

Vanuit haar bed kijkt ze mij in paniek aan. ‘Gelukkig’, komt er moeizaam uit haar mond. Het reutelen van haar ademhaling vult de kamer. Terwijl de angst haar ogen vult. Ik streel mijn vingers over haar wang. We gaan doen wat we kunnen lieverd.

Met aan mijn oor de huisartsenpost aan de lijn, voer ik de controles uit die behoorlijk afwijken van de standaard. De assistente stuurt met spoed de dokter, want de ambulance wil mw. niet meer. ‘Geen ziekenhuis voor mij!’, vertelde ze duidelijk in het laatste zorgplan gesprek.

Toch stel ik haar nogmaals de vraag. Op deze vraag bevestigt ze ook nu weer heftig knikkend dat ze dit niet wil. Ik leg haar zo comfortabel mogelijk neer voordat de dokter komt. Rustig praat ik tegen haar zodat haar ademhaling en zij ook wat tot rust komt. Uit het niets grijpt ze mijn hand vast en zegt: ‘Alsjeblieft zuster, laat mij niet doodgaan.’ Haar doordringende blik laat mij schrikken. Ik vertel haar dat we alles proberen te doen wat wij ‘thuis’ kunnen. Ze knikt en er valt een stilte.

Beide schrikken we van de voordeurbel die sneller kwam dan verwacht. Ik open de voordeur en vertel, al lopend naar de slaapkamer, aan de dokter dat ze hard achteruitgaat. Een korte overdracht volgt. Met de chauffeur en de arts snellen we naar de slaapkamer.

Daar blijven we stilzwijgend in de deuropening staan. De stilte hangt in de kamer, het reutelen is gestopt. De blosjes die normaal haar wangen sierde zijn verruild voor een bleek gezicht. En haar altijd zo verkrampte handen liggen ontspannen naast haar lichaam.

Haar zoon vliegt bijna tegelijkertijd via de achterdeur binnen en alle drie laten wij onze ontredderde blik op hem vallen. ‘Ik ben te laat zeker?’ 

Soms is er zoveel wat we willen doen, maar zo weinig wat we kunnen.