'Van kinderdromen naar levenslessen'

Van kinderdromen naar levenslessen

Afgelopen week kreeg ik van iemand de vraag “Wat zou het kind dat jij ooit was vinden van de volwassene die je nu bent geworden?” En die vraag zette me aan het denken.

Als kind had ik een duidelijk beeld van mijn toekomst: ik wilde moeder worden, verpleegkundige worden en een koophuis hebben (want dat hadden mijn ouders ook, en wilde ik ook voor mezelf). Alle drie die dromen heb ik jaren geleden al gerealiseerd, dus in die zin zou ik kunnen zeggen dat mijn jongere zelf trots op me zou zijn. Echter, ben ik dat (in het huidige moment) om een hele andere reden.

Heel vaak als we namelijk als kind nadenken over wat we later in ons leven willen, dan denken we aan wat we willen worden. In de afgelopen jaren heb ik echter ervaren dat het worden van moeder, het worden van verpleegkundige en het hebben van een koophuis helemaal niets zegt over hoe ik mijn leven leef. Over hoe mijn dagen er uit zien. En over of ik wel of niet gelukkig ben.

Ik ben nu moeder, en dat is een van de meest uitdagende en belonende ervaringen van mijn leven. Maar het is niet altijd rozengeur en maneschijn; mijn moederschap startte met een postnatale depressie, en ook nu het (al jarenlang) goed gaat, vind ik het soms nog best uitputtend. Mijn werk als verpleegkundige vervult me vaak, maar het kon ook zwaar en emotioneel veeleisend zijn. En mijn koophuis, dat ik ooit zag als een symbool van succes en stabiliteit, brengt zijn eigen zorgen en verantwoordelijkheden met zich mee (zoals nu we lekkage hebben…).

Terugkijkend zie ik dat mijn kinderdromen een reflectie waren van de waarden die ik belangrijk vond: zorgzaamheid, verantwoordelijkheid, en het verlangen naar een stabiele en liefdevolle omgeving. Maar die waarden hebben zich in de loop der tijd ontwikkeld. Moeder zijn heeft me geduld en onvoorwaardelijke liefde geleerd, maar ook hoe ik mijn eigen behoeften kan balanceren met die van anderen. Het werk als verpleegkundige heeft me niet alleen geleerd om voor anderen te zorgen, maar ook om mijn eigen grenzen te bewaken. En het hebben van een koophuis heeft mijn verantwoordelijkheid en praktische vaardigheden bijgebracht, maar ook de kunst van het loslaten wanneer dingen niet gaan zoals gepland.

Wat mijn jongere zelf misschien niet wist, maar ik nu wel, is dat het niet de titels of bezittingen zijn die echt belangrijk zijn. Het is de manier waarop ik elke dag leef, de kleine momenten van geluk en voldoening, en de wijze waarop ik omga met de uitdagingen die het leven me brengt. Dat besef heeft me geleerd dat geluk en het leven van een leven waar je trots op bent, komen van binnenuit. Dat het gaat om het plezier wat ik beleef in mijn dagen, de relaties met de mensen om me heen, en de manier waarop ik omga met de ups en downs van het leven.

Wat mijn jongere zelf misschien niet had kunnen voorzien, is dat het leven als volwassene gaat over de balans vinden tussen dromen en realiteit, tussen verwachtingen en de dagelijkse praktijk. Het zijn de lessen die we leren, de groei die we doormaken, en de manier waarop we ons aanpassen aan veranderingen die ons echt vormen. Dat is iets wat ik nu begrijp en waardeer, en dat zou ik graag met mijn jongere zelf willen delen.

En, wat zou het kind dat jij ooit was vinden van de volwassene die je nu bent?