'Ik wist niet dat het mogelijk was, maar bewijs nu zelf het tegendeel…'

Al zo lang als ik me kan herinneren is eten voor mij een ding geweest. Op mijn 11e werd ik voor het eerst ongesteld en is, als ik er nu op terugkijk, mijn hele strijd met eten begonnen. Ik was namelijk niet zomaar ongesteld. Nee, ik lag elke maand vijf dagen lang kotsend en met een enorme pijn in mijn onderbuik en rug doodziek op de bank. Geen pijnstiller die voldoende hielp. En dus werd er gezocht naar een andere oplossing. En ging ik vanaf mijn 11e al aan de pil.

In het begin leek de pil even te helpen. Waren mijn klachten een paar maanden weg en kon ik weer “gewoon” naar school. Tot het hele gedoe na een paar maanden opnieuw begon. En er weer een nieuwe pil moest worden gezocht.

Van mijn 11e tot mijn 17e (tot ik uiteindelijk een spiraaltje kreeg) had ik elke paar maanden, tot halfjaar, een nieuwe pil. Steeds weer iets zwaarder, met steeds meer hormonen. Ieder halfjaar stond mijn hormoonbalans weer op zijn kop. En ieder halfjaar veranderde mijn eetlust en gewicht steeds meer en meer. Met als meest vervelende bijwerking dat ik steeds meer en meer aankwam. Een cyclus die er uiteindelijk toe leidde dat ik al vanaf mijn 14e voor het eerst op dieet ging.

Vanaf dat moment heb ik zo’n beetje elk dieet uitgeprobeerd. Van shakes tot Sonja Bakker, en van koolhydraatarm tot bijna niks meer eten. Noem het maar op en ik heb het waarschijnlijk geprobeerd. Met als grootste resultaat: ik viel steeds af, maar kwam net zo snel weer aan.

Een paar jaar geleden, na mijn postnatale depressie, besloot ik dat het klaar was. Ik besloot dat mijn lijf genoeg had geleden. En ik nooit meer op dieet zou gaan. En oef, dat besluit gaf een enorme verlichting. Enig probleem was dat ik wel nog altijd een enorme emotie eter was. En nu ik niet meer op dieet ging, kwam ik dus elk jaar steeds iets meer aan. Althans, tot een paar maanden geleden.

Een paar maanden geleden was ik het ineens spuugzat. Ik was er klaar mee om steeds maar zwaarder te worden. Om fysiek niet lekker in mijn vel te zitten. Ik wilde dolgraag óók op dit vlak goed voor mezelf zorgen. Alleen, ik had geen idee hoe.

Inmiddels is dat moment al weer een tijd geleden. En voelt alles ineens heel anders aan. Plus, dat wat ik een paar maanden geleden nog niet voor mogelijk had gehouden, is inmiddels mijn realiteit geworden. Niet alleen ben ik in zo’n 2,5 maand tijd 10 kg afgevallen, maar ik heb het ook nog eens gedaan zonder te diëten en juist door heel goed voor mezelf te zorgen. Ik ben afgevallen vanuit zelfliefde. En nee, mijn strijd met eten is nog niet volledig weg. En ik ben ook nog niet waar ik wil zijn qua gewicht. Maar voor het eerst in mijn leven durf ik er op te vertrouwen dat het goed komt. Dat ik op de goede weg ben.

Mijn schaamte rondom mijn strijd met eten is er af. En in plaats daarvan is de liefde voor mezelf met een factor 100 versterkt. En daar ben ik echt ontzettend dankbaar voor.

Afvallen door goed voor jezelf te zorgen. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar bewijs nu zelf het tegendeel…

P.s. Benieuwd hoe ik uiteindelijk ben afgevallen door goed voor mezelf te zorgen? Beluister dan eens deze podcast en ontdek alle stappen die me hierbij hebben geholpen!