Van broeder naar hakkendragende zuster Sjuul
Een wedje leggen: dat maakt het team van broeder Sjuul, als ik hemzelf mag geloven, zo speciaal. Het lijkt af en toe wel of ze een volleerd casino zijn. Waar ze dan om wedden? Koffie, thee of een fles wijn.
Mijn collega’s daagden me uit, want volgens hen durfde ik het toch niet. Maar dan ken je broeder Sjuul nog niet! Binnenkort hebben we een teamuitje en we hebben er best veel zin in. We gaan ons eerst misdragen tijdens het bowlen en daarna in de kroeg. Ja, we zijn net normale mensen. Als ons uniform uit gaat, lijken we zelfs op normale mensen. Geen machines die scherpe voorwerpen in onze patiënten steken (zei ik met een dikke knipoog).
Maar goed, de weddenschap was dat ik niet als vrouw op hakken naar het feestje zou durven komen. Dit hadden ze bedacht doordat ik net iets te enthousiast op de hakkenrace van Fred van Leer reageerde. Zuster Sjuul werd geboren en ging de weddenschap aan.
Die bewuste middag stapte ik in mijn auto naar de locatie, want ik wilde er als eerste zijn voor ‘goedkope supermarkt bocht’, oftewel wijn. Heel de week liep ik al op hakken, ook wel martelmachines genoemd. Toch lukte het me steeds beter. In een geleend uniform en met een knot, knalrode lippenstift en een panty die zich overal behalve op de goede plek bevond, stapte ik in de auto. Ik had zelf al de grootste lol. Mijn hakken liet ik nog even uit; lopen was al een opgave op zich, laat staan autorijden. Zo ging ik met een dikke laag plamuur op mijn gezicht richting de locatie.
Ik stond bij de ingang met een welkomstdrankje en mijn collega’s druppelden stuk voor stuk binnen. Ze namen een drankje aan en vervolgden hun weg. Ik vond het maar vreemd dat ze niks zeiden. Toen iedereen binnen was, kreeg ik een paar WhatsApp berichtjes met daarin de vraag waar ik toch bleef. Op dat moment drong het pas tot me door dat ze me helemaal niet hadden herkend. Alleen maar mooi, want dan kon ik het spelletje nog een poosje meespelen. Ik besloot samen te spannen met de ober en ging rond met bittergarnituur. Nog steeds viel het kwartje niet, en de alcohol vloeide rijkelijk. Ik ving wat gesprekken op over waar ik toch bleef. Van het bowlen zelf heb ik weinig meegekregen.
Opeens ging mijn ringtone af en ik keek op mijn scherm. Vanaf dat moment ging het snel. Een heel clubje collega’s stond stom te kijken en de collega die me belde, schreeuwde: ‘Dit meen je niet?! Juul, ben jij dat echt?’
Dit is Broeder Sjuul:
Ik ben Julian Hooikaas (24), werkzaam als verzorgende op zzp-basis. Broeder Sjuul is mijn alter ego. Sinds ik in de zorg werk, schrijf ik in mijn dagboek op mijn telefoon. Regelmatig schrijf ik ook stukjes op mijn Facebook of op mijn website. Ik doe dat om ervoor te zorgen dat ik mijn gedachten op een rijtje blijf houden én om mijn cliënten te herdenken. Want als ik íets heb meegekregen van mijn werk, is het wel dat iedereen een verhaal heeft. Ik hoop dat mijn verhalen je meenemen in hoe mooi en lastig mijn vak is. Zorg is niet zomaar billen wassen en pillen delen; het is veel meer dan dat. Het is naast je cliënt gaan staan wanneer deze het moeilijk heeft, het is achter familie gaan staan wanneer deze dreigt om te vallen en het is er samen het beste van maken. Hoe moeilijk en uitdagend dat soms ook is.
De verhalen van Broeder Sjuul zijn gebundeld in het boek ‘Dagboek van een verzorgende’, dat je HIER kunt bestellen.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.