'Tijdens zo’n levensveranderend moment als moeder worden, werd zij ook nog eens gehandicapt'

Ik ben net twintig als ik in een revalidatiecentrum ga werken. In de lange gangen gonst het van emotie. Verdriet, moed en levensvreugde gaan er hand in hand. Na die eerste dag fiets ik naar huis, compleet ondersteboven van al de onuitwisbare indrukken van die eerste werkdag.

Op 'mijn' afdeling revalideren voornamelijk jonge mensen, het zorgt voor heftige gesprekken, prachtige contacten en de slappe lach. Dat ook. Kracht en humor. En veel verschillende soorten muziek. Ze maken er vaak een wedstrijdje van, welke muziek de boventoon voert in de ochtend.

Op maandagochtend arriveert er een nieuwe opname, een jonge vrouw die een aantal weken ervoor is bevallen van een prachtig mooi meisje. Gedurende die bevalling werd ze getroffen door een hersenbloeding. Tijdens zo’n levensveranderend moment als moeder worden, werd zij ook nog eens gehandicapt. Ik kan me op geen enkele wijze voorstellen hoe zij zich moet voelen. Ze is halfzijdig verlamd, en heeft ook een forse afasie.

Vertellen hoe zij zich voelt, is moeilijk geworden.

Bij ons gaat ze revalideren en leren om voor haar kindje te zorgen. Elke keer weer vind ze de moed en de kracht om door te zetten, ondanks tegenslagen en frustraties. Mijn bewondering voor haar wilskracht en vechtlust groeit met de dag.

En wonderbaarlijk genoeg lijkt dat kleine poppetje haar moeder haarfijn aan te voelen. Ze ligt vaak rustig op bed te wachten, tot haar mama haar verschoond. Met behulp van één hand, in plaats van met twee, verbazingwekkend en machtig mooi om te zien.

Na een lange revalidatieperiode gaat ze stralend naar huis met man en kind en ik zwaai ze uit.

Jaren later word ik zelf moeder, en ga ik met mijn kleintje naar babyzwemmen. Heerlijk dobberen we samen in het warme water van het ondiepe bad. Er komt een vrouw aanlopen met een stok, en ik herken haar direct. Ik heb een ijzersterk geheugen voor gezichten, en dit gezicht staat in mijn geheugen gegrift. Naast haar huppelt een klein meisje dat af mag zwemmen.

Ik heb de afgelopen jaren heel vaak aan haar gedacht, en mezelf even zo vaak afgevraagd hoe het met haar is afgelopen. Stralend loopt ze voorzichtig met haar dochter naar het grote bad. Vanaf de stoel waarop ze zit moedigt ze haar dochter aan, in haar eigen woorden. Die kleine meid kent haar mama niet anders, en geniet van haar moeders aanwezigheid daar aan die zwembadrand.

Vanaf mijn plekje in het ondiepe, met mijn eigen roze wolk stevig in mijn armen geklemd, geniet ik volop mee met die twee, terwijl zoute tranen van ontroering, het warme water inrollen.

Alle verhalen die Cynthia over haar werkervaringen schreef zijn gebundeld tot een hartverwarmend boek.

https://www.uitjeervaring.nl/zorgliefde.html