'Roosje ligt op Schiphol: zo noemen ze de OK tegenwoordig'

Ik hoor het liedje nog in mijn hoofd: 'Ik geef je een roosje, mijn roosje, ik geef je een roos elke dag.' Ik heb dienst op een OK-complex. Trouwens, als je daar werkt ontwikkel je 'm ook… Een OK-complex. Ik weet nog wat mijn collega me ooit vertelde toen de optocht door het ziekenhuis naar de kantine trok: 'De snijzusters voelen zich te goed voor ons.' De minachting was in die opmerking te proeven. Die woorden spoken bij het begin van deze opdracht door mijn hoofd.

Roosje ligt op Schiphol: zo noemen ze de OK tegenwoordig. Het is trouwens wel waar, want in het kantoor zit Marco. Hij is de coördinator van het hele gebeuren; hij zorgt voor de poppetjes op de juiste plaatsen, zodat de operaties goed uitgevoerd kunnen worden. Marco is dus een beetje 'de toren' van de OK. Zonder hem draaien de holding, sluizen en OK’s niet efficiënt. Op de gangen hangen grote schermen die aangeven hoe laat de patiënt waar wordt verwacht en wat ze gaan doen. Het is hier echt net Schiphol.

Ik loop met mijn ochtendhoofd mijn ronde langs alle ruimtes en heb de hele brancard met patiënt niet gezien. Mijn collega’s zijn net een andere patiënt aan het vervoeren. De koffie heeft zijn werk nog niet gedaan, dus mijn gezicht staat nog op standje oorlog. Toen ik net in de computer wilde kijken of er nog wat bijzonders was, zei ze: 'Zo, kijk jij altijd zo vrolijk? Ik mag toch hopen dat jij me niet opereert.' Ik schrik me rot, en begin een beetje ongelukkig te lachen. Ik verontschuldig me en loop naar de brancard. Ik zeg: 'Hoi, ik ben Julian. Hoe heet u?' 'Roos', is haar antwoord, en het liedje schiet door mijn hoofd.

Nu heeft ze me, want haar reactie is: 'Nou, ik wilde eigenlijk een bos rode rozen komen kopen, maar die zijn hier uitverkocht.' Nu moeten we allebei lachen, en ik ben ineens van mijn ochtendhumeur af.

Ze komt voor een ingreep in de onderbuik. Ze noemen de ingreep ook wel een HIPEC. Dat is een ingreep waarbij tumorweefsels uit de buik worden gehaald en er daarna een verwarmde cytostatica oplossing door de buik heen wordt gespoeld. Cytostatica is een duur woord voor chemo. De operatie duurt tussen de 6 en 16 uur; dat ligt eraan hoe lang de operateur nodig heeft om al het tumorweefsel te verwijderen.

Hoe langer ze bij ons ligt, hoe meer spanning ze opbouwt. We praten nog wat over koetjes en kalfjes, totdat ik haar naam op de vertrekborden zie verschijnen. Twee OK-medewerkers staan klaar om haar op te halen. 'Heel veel succes, Roosje, ik duim voor je.' Daar gaat ze, op naar de volgende stop: de OK-sluis. Ik loop die dag een paar keer langs haar OK en spiek door het ruitje naar binnen. Ze zijn nog steeds aan het snijden; ze blijven maar snijden. Net voor de dienstwissel wordt de spoelprocedure gestart.

De volgende dag loop ik even naar de vijfde verdieping en kijk ik op de lijst in welke kamer ze ligt. Ik loop daar een beetje onopvallend langs. Niet dat het me goed lukt met die lange witte jas en het groene uniform eronder, maar ik doe mijn best. Ik kijk even in haar kamer en zie haar slapen. Gelukkig, denk ik. Roosje heeft het overleefd. Ik ben dan toch weer heel nieuwsgierig naar hoe het met iemand verdergaat. Ik hoop altijd op het beste.