'Ontredderd was ik, heb ik dan niet genoeg geluisterd naar je, toen je een signaal afgaf?'

Vertrouwen!

Als je zo ziek bent, dat je weet dat je niet meer beter wordt... Waar is dan je vertrouwen? In jezelf, in het nu, in de toekomst? Vertrouwen in de ander, waarvan je afhankelijk bent, omdat je het zelf niet meer kan? Telkens maar weer uitleggen hoe je gewend bent je dag door te komen, wat nog belangrijk voor je is. Steeds andere gezichten aan je bed. En als je eigenlijk te moe bent, durf je dan te zeggen dat bezoek eigenlijk te veel is? Hoe geef je dat aan en hoe maak je keuzes wie er echt belangrijk voor je zijn?

Iedereen om je heen is belangrijk en het is zo fijn dat die lieve mensen nog even op bezoek komen. ‘Ze kennen hun plaats, zijn stil aanwezig, ik kan het hebben’, zei je van het weekend tegen me. Zaterdag had je, achteraf gezien, een soort van feestmomentje aan het eind van je leven. Je wilde graag douchen en oh, wat genoot je ervan. Die warme straal over je rug, heerlijk ontspannen. Dat dit zoveel energie kostte, deed er niet toe. Je vertrouwde erop dat we samen zochten naar wat belangrijk voor je was en accepteerde het toen ik zei dat ik dacht dat het beter was op bed te gaan liggen in plaats van op de stoel. Je at met hulp een ontbijtje weg, terwijl je lichaam tegenstribbelde, maar ja: ‘Ik moet toch eten’, vond je. Je had vertrouwen in ons dat we je hielpen als dat ontbijt toch weer niet goed viel.

Vandaag kom ik bij je en zie ik een totale wending in je ziekteproces. Je mompelt tegen me: ‘Ik ben al halfdood.’ Ik zie je overleven en vraag of ik je mag helpen om even te gaan slapen, zodat je lichaam en hoofd wat rust krijgen. Ik zie onrust en totale uitputting. ‘Je doet maar hoor.’ Je hebt vertrouwen in ons dat we je helpen je zo prettig mogelijk te voelen. Je spreekt daarna naar me uit: ‘Ik vertrouw het niet, ik heb er geen vertrouwen in...’ Als ik vraag wat je daarmee bedoelt, zeg je dat je geen vertrouwen hebt in jezelf: ‘Ik ben nog steeds halfdood.’

Als je door de medicatie slaapt en ik rust over je zie, ga ik ieder half uur bij je kijken. Je man is even naar huis. Voordat je man weer terugkwam, heb je het leven hier los kunnen en mogen laten. Ontredderd was ik, heb ik dan niet genoeg geluisterd naar je, toen je een signaal afgaf? Had ik je man eerder moeten bellen?

Als ik gisteravond opnieuw in mijn hoofd afspeel, weet ik dat ik niet moet twijfelen aan mezelf. Je lag zo lekker te slapen dat ik weet dat mijn ontreddering ligt bij mijn ongeloof en een gevoel van machteloosheid, denk ik. Dat je zelf de regie had om los te laten. Alleen. Ik heb nog niet vaak zoveel emoties gezien, gevoeld. Tegelijk, bij jouw dierbaren, maar ook bij mijn collega en mij. Alle kanten vlogen ze op. Aan het eind van de avond was de rust bij iedereen in zekere zin weergekeerd. In alle rust kon ik uitleggen aan je naasten hoe het gegaan was, en het was oké.

Dag lieverd.

Dank dat we voor je mochten zorgen, dank voor het vertrouwen dat je in ons had.