Een artikel uit Persoonlijk
'Omgang met, voor en rondom mensen met dementie was mijn wereld, mijn passie, mijn alles'
Blogger Mariët moet afscheid nemen van haar collega’s. Niet omdat ze dit zelf wil, maar omdat ze nog steeds kampt met de klachten van het post-COVID-syndroom. Ze vertelt in deze hoe ze omgaat met het verlies van haar geliefde werk en hoe ze er, ondanks de situatie, het beste van probeert te maken voor de toekomst.
Afscheid nemen is zuur
Afgelopen december was het dan toch zo ver, afscheid nemen van mijn (verpleeghuis) collega’s. Afscheid nemen van ‘werk’, wat altijd mijn grote passie is geweest. Ruim twintig jaar dementie-/verpleeghuiszorg, waar nu een punt achter gezet moet worden. Een afscheid met dikke tranen omdat het geen vrije keuze is, maar noodgedwongen door het post-COVID-syndroom. Nog dagelijks worstel ik met de gevolgen van een COVID-besmetting in 2020. Het herstel duurt te lang en is niet genoeg om mijn werk in het verpleeghuis te kunnen doen. Het is niet eens zeker of ik ooit 100% zal herstellen en vooral fysiek zijn mijn klachten te beperkend om de fysieke lasten van werken in de zorg aan te kunnen.
Een gevoel van rouw en verdriet overvalt me. De laatste twee jaar heb ik zó gevochten om terug te kunnen keren naar mijn werk, wat ik met zoveel vreugde en liefde deed. Omgang met, voor en rondom mensen met dementie was mijn wereld, mijn passie, mijn alles. Maar helaas zet mijn herstel niet voldoende door en was ik dus genoodzaakt om deze zure beslissing te nemen. Ik heb mijn collega’s allemaal een tegeltjeswijsheid meegegeven, voor mezelf heb ik de spreuk ‘Als je loslaat heb je twee handen vrij om (de toekomst) te grijpen’ bewaard.
Want ik hoop dat door het sluiten van de ene deur andere deuren voor me opengaan!
Voor de laatste weken van 2022 had ik wat rust gevraagd op het gebied van re-integratie. Mezelf de rust gunnen om af te kunnen sluiten wat ik achter moet laten om dit jaar vol goede moed op zoek te gaan naar een functie en/of werkzaamheden. Zodat ik toch van betekenis ben voor mensen met dementie en hun naasten, al is dat dan op een heel andere, minder directe manier dan gedacht.
Dit is Mariët:
Hallo allemaal, mijn naam is Mariët de Landmeter-Moerdijk. Ik ben een echte Zeeuwse. Geboren (in 1982) en getogen in het dorpje Borssele en vanaf 2002 woonachtig in Goes. Ik ben getrouwd en heb twee fijne kinderen. In 2001 heb ik mijn Verzorgende IG diploma gehaald. Sindsdien werk ik in de ouderenzorg waarvan zo’n 15 jaar op woningen voor mensen met dementie. Sinds februari 2018 werk ik bij de SVRZ in de Kraayert in Lewedorp in een kleinschalige woning voor 7 mensen met dementie. Sinds november 2019 ben ik gediplomeerd GVP-er (Gespecialiseerd Verzorgende Psychogeriatrie). Dat is een soort specialisatie in dementie zorg. Met name belevingsgerichte zorg. Een verdieping in ziektebeelden en aandoeningen die dementie kunnen veroorzaken. Het werk doe ik met veel passie en plezier en omdat mijn omgang met mensen die dementie hebben het mooiste is wat er in mijn ogen bestaat, wil ik met het schrijven van verhalen/uitspraken/gedichten op mijn website en Facebookpagina (Mariët op zorgavontuur) ook anderen warm maken voor een baan in de zorg.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.