'Maar een tv-serie vertelt natuurlijk nooit het hele verhaal'

TV

ER, St. Elsewhere, Grey’s Anatomy, Chicago Med, Medisch Centrum West, The Good Doctor, House, General Hospital, Nip/Tuck, Nurse Jackie. MASH, Scrubs, Chicago Hope, Strong Medicine, New Amsterdam, Dr. Kildare, Casualty, Die Schwarzwaldklinik, All Saints, Centraal Medisch Centrum, Intensive Care, De Co-assistent, Hartslag, Trauma 24/7, The Resident, Charité, Lenox Hill, Diagnosis, Doogie Howser, China Beach, Private Practice, The Flying Doctors…

Het ziekenhuis spreekt tot de verbeelding getuige de vele televisieseries. Logisch, als je de hele dag op kantoor of aan de lopende band staat, wil je ’s avonds wel wat actie en romantiek in je leven. En dan moet je natuurlijk in het ziekenhuis zijn, want daar gebeurt het allemaal. Echt wel! Ik ben daar het levende bewijs van: mijn vrouw was de laatste van een niet onaanzienlijke reeks verpleegkundige vriendinnetjes en na vijfendertig jaar op kantoor ben ik weer terug in het ziekenhuis. Niet omdat mijn liefdesleven een boost nodig heeft, want de zusters van nu zouden mijn dochters kunnen zijn. Maar vanwege de dynamiek op de afdeling. Het gaat om leven en dood in plaats van om papierschuiven en vastlopende kopieerapparaten.

Maar een tv-serie vertelt natuurlijk nooit het hele verhaal. Echt realistisch is het niet. Bloed zie je nog wel, maar urine, poep en sputum worden vermoedelijk te kijkcijferverlagend geacht. Je ziet nooit iemand nieuw incontinentiemateriaal krijgen, omdat de oude vol zit. Geen enkele bejaarde tv-patiënt ligt naakt boven de lakens met zijn benen tussen de spijlen van zijn bed. Er roept nooit een verwarde vrouw: ‘Zuuuusteeerrrr!’ over de hele afdeling. Niemand helpt met eten en veegt de mondhoeken af van een oude dame met alzheimer. Decubitus bestaat niet op tv. Van een klysma, postoel of ondersteek hebben ze nog nooit gehoord bij Grey’s Anatomy. Leerling-verpleegkundigen zie je nooit, ze zijn allemaal ervaren en gediplomeerd. Waar zijn de medewerkers van de huishoudelijke en de voedingsdienst? En het meest opmerkelijke: waar ben ik, de bejaarde zorgondersteuner? Ik stel voor om daar George Clooney voor te vragen, daar lijk ik wel een beetje op… nou ja, we zijn van hetzelfde geslacht.

De kern van die series is natuurlijk de romantische verhouding dokter-zuster. Zit daar dan een kern van waarheid in? Nauwelijks. Ik weet nog niet hoe deze verhoudingen liggen in de eenentwintigste eeuw, maar in de vorige eeuw speelde de romantiek zich vooral af tussen leerling- broeders en -zusters in de personeelsflats van de ziekenhuizen, de hunkerbunkers. Die zijn inmiddels afgebroken of hebben een andere bestemming gekregen. Onbegrijpelijk in deze tijd van personeelstekorten in de zorg, want het is een aantrekkelijke secundaire arbeidsvoorwaarde: een nieuwe baan met huisvesting en een belastingvrije buurman of -vrouw met benefits erbij!

Ik denk dat het binnenkort wel afgelopen is met die romantische ziekenhuisseries. Ze berusten allemaal op machtsverhoudingen en grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer. Dat ligt wat gevoelig tegenwoordig…