'Je komt jezelf soms keihard tegen in crisissituaties, maar dat is ook het moment waarbij je iets kan betekenen'

Gedurende twee dagen kreeg ik tips & tricks over het onderwerp agressiepreventie en weerbaarheid. Dat zijn serieuze, stevige onderwerpen waar we tijdens ons werk mee te maken kunnen krijgen. Heel belangrijk dus om bij stil te staan. Denk dan niet meteen dat ik wekelijks een vuist moet ontwijken, maar zoek het eerder in onaangename contacten middels app, aan de telefoon en soms face to face tijdens een huisbezoek. Niet leuk, maar wel iets wat regelmatig voor kan komen.

Dankzij mijn ervaringen tijdens mijn vorige baan in het verpleeghuis, ben ik al redelijk door de wol geverfd en ben ik niet snel van mijn stuk gebracht. Je moet flink van leer trekken voordat ik een krimp geef, zeg maar. Het grote verschil tussen toen en nu is het ambulante werk. Er zijn geen collega’s in de buurt, want ik ben eigenlijk altijd alleen op pad. Wanneer er zich een onveilige situatie voordoet, ben je echt alleen. Het belangrijk om je intuïtie te volgen en goed ingelezen te zijn, maar wat doe je als het je overvalt? Het komt dan dus vaak aan op je spreekwoordelijke ‘antenne’ gebruiken en bepaalde technieken inzetten om de boel te de-escaleren.

Verschillende situatieschetsen passeerden die twee dagen de revue. Er kwamen allerlei dingen aan bod tijdens de rollenspellen. Vaak gericht op gebeurtenissen binnen een woonlocatie, maar ook over persoonsgerichte agressie of een fictieve situatie. Van scheldpartijen op de gastvrouw, omdat de spruiten niet ‘te vreten’ zijn, tot een cliënt die pertinent weigert om een babygeitje* terug te geven aan de begeleiding bij de dagbesteding. Hoe pak je dat dan aan?

* Gespeeld door mijn wollen winterjas, welke vanaf nu de naam Menno draagt.

Een goede methode daarvoor bestaat uit vijf stappen. Een rijtje wat ik mezelf ingeprent heb, vooral ook omdat ik het prima toe kan passen in allerlei situaties. We gaan het rijtje even af…

- Je benoemd het gedrag wat je waarneemt.

- Daarna wat het gedrag met je doet.

- Vervolgens zeg je welk gedrag je wil zien.

En daarna geef je twee opties.

- Een min optie, bij voorkeur de minst aantrekkelijke.

- Een plus optie welke, ook voor jezelf, de gunstigste is.

Laat ik er een voorbeeld aan plakken.

Casus: Zeeuwse Zuster heeft het al tijden druk, ze komt niet toe aan het schrijven van blogs en loopt daar regelmatig wat gefrustreerd over rond. Ze vertoont uitstel gedrag en er komt telkens wat tussen, waardoor ze niet achter haar laptop gaat zitten om te typen. Vandaag is het zover dat ze haar ongenoegen tegen je botviert. Ze is niet bepaald vriendelijk, loopt tegen je te tieren en is er helemaal klaar mee.

Wat ga je ermee doen als ze tegen je begint te ratelen?

1. Zeeuwse Zuster, je loopt tegen me te tieren en vertoont uitstelgedrag wat betreft je blogs. Je komt gefrustreerd op mij over.

2. Ik vind het niet fijn dat je het schrijven uitstelt en je ongenoegen op mij projecteert.

3. Ik wil dat je mij niet langer in spanning houdt en weer een blog gaat schrijven.

4. Ga je er de komende week aan werken?

5. Of begin je nu met typen, want je laat je volgers al zo lang wachten op je verhalen?

Nou, zou ze luisteren en ermee aan de slag gegaan zijn? Tikje flauw natuurlijk, maar het geeft een beeld van de methode.

Waar ik eigenlijk nog meer benieuwd naar ben is het volgende:

Wat maak jij van de situatie op de foto bij deze post? Het is een situatieschets van de cursus en het ziet er uit als een zooitje. Wat speelt er zich af en wat zijn de risico’s? Laat zeker wat weten in de comments.

Enfin, puntje bij paaltje… Inderdaad, de omstandigheden kunnen onoverzichtelijk zijn en soms zelfs gevaarlijk. Het enige wat je wil bereiken is dat je veiligheid creëert en dat rust weer terugkomt bij de cliënt, de omgeving en ook bij jezelf.

Je komt jezelf soms keihard tegen in crisissituaties, maar dat is ook het moment waarbij je iets kan betekenen. Wat dát betreft is zooi dus mooi!

Kwestie van omdenken.

Zeeuwse Zuster