'In je hoofd begrijp je niet zo goed dat je niet meer beter kunt worden'

Paradijsvogel

Je verblijft je bij ons in het hospice. Je bent een prachtige verschijning.  Je loopt in nette, aparte blouses, mooie spijkerbroek en prachtige puntlaarzen. Oorbel in en een grote ring om je vinger. Je vertelt en laat met trots zien als je de stad weer in bent geweest en met nieuwe kleren komt.  'Anne, kijk even in die tas, ik heb een mooie, nieuwe blouse gekocht.'

Elke avond word je opgehaald door een vriend en ga je even naar je eigen huisje. Voor jou zo belangrijk om even thuis, tussen de eigen vertrouwde spullen te zijn. 

In de loop van de tijd gaat het minder goed met je. Je zus zei: 'Zijn hoofd is te klein voor alle informatie.' In je hoofd begrijp je niet zo goed dat je niet meer beter kunt worden. Dat maakt dat je uit de nieuwsberichten die je krijgt, alleen de goede dingen eruit filtert. En daardoor denkt dat je wel weer naar huis kan gaan wonen. Verdrietige momenten had je als we je confronteerden en je in lieten zien dat de momenten dat het minder goed met je ging de overhand namen en je je leeg, ziek en beroerd voelde. Het gaat steeds minder goed met je. Je lag veel op bed, voelde je onrustig en je was erg verdrietig. De arts in het ziekenhuis had je twee dagen ervoor vertelt dat hij echt niets meer voor je kon doen, je lichamelijke pijn werd behandeld. De pijn en onrust in je hoofd kon je niet meer aan en na een paar gesprekken met de arts besloot je dat je wilde gaan slapen, zodat je niet meer merkte dat je je zo ellendig voelde. 

Ik sprak op een vroege zondagochtend met je en je vertelde dat je hondje bij je kwam die dag, samen met je familie. Je besloot dat je vandaag de tijd nam om samen met je familie te zijn en afscheid te nemen. Je zus en broers zaten op het balkon te overleggen over de komende tijd. We hadden aangegeven dat het goed was dat jullie met het hele gezin samen waren (coronaregels waren maar iets versoepeld op dat moment). Je riep me tussen de middag en gaf aan dat je graag een sigaartje wilde roken en samen met je broers en zus buiten op het terras wilde zitten. Ik zette je in de rolstoel, pomp met medicatie op schoot en ik reed je naar buiten. Je dronk nog een glaasje, at een stukje fruit, sigaartje in de hand. Wat was je relaxed en genoot je enorm. Je lachte, zong een lied. 

Je schoonzus en zus kwamen bij me in tranen, waren zo ontroerd dat jullie samen dit mooie moment mochten beleven. Intens, emotioneel, een lach, genot, ik zag allerlei emoties bij jullie allemaal. Wat een waardevolle middag hebben jullie samen gehad! Twee dagen later heb je het leven hier losgelaten. Of zoals je zelf zei: 'Ik ga voor altijd heel lang slapen.'

Na je overlijden sprak ik je zus, ze sprak vol liefde over je. Je was markant, hield van mooie dingen, mooie kleren. Je was een echte paradijsvogel.