'Ik slik een paar keer, en door…'

Naasten

Ik kreeg telefoon of ik ruimte had voor een crisisopname op vrijdagavond. Je verblijft thuis, de mantelzorg is overbelast, voor de thuiszorg en het palliatief team is het moeilijk om de zorg die je nodig hebt, goed te kunnen continueren. Ik geef aan dat je van harte welkom bent en later op die avond word je door het ambulancepersoneel op de afdeling gebracht. Je dochter en schoonzoon komen met je mee. Ik zie drie uitgeputte mensen, jij omdat je zo ziek bent en twee kinderen die niet meer kunnen zorgen.

Je dochter staat nog erg in de regelstand. Nadat je lekker in bed ligt, je van wat drinken bent voorzien en ik jullie welkom heb geheten, kletsen we wat, je vertelt in korte tijd veel over je leven, en dat maakt dat ik des te meer voel dat het goed is dat bij ons bent. Je dochter zit naast je bed en breekt als ik aangeef dat het tijd is om te ontzorgen. Voor nu dochter zijn, mooie gesprekken hebben, niet het gevoel hebben alles te moeten regelen de tijd die jullie nog samen hebben. Nog een extra kop koffie en een luisterend oor doen die avond wonderen. Je dochter en schoonzoon gaan later op de avond rustiger naar huis, er is een klik en op dat moment kan ik niet goed plaatsen waar dat door komt.

In de dagen erna werk ik er een aantal, je bent een bijzondere vrouw met een bijzonder levensverhaal en een bijzonder nageslacht. Een week nadat ik je opnam, heb ik op vrijdag een avonddienst. Als ik op de parkeerplaats loop, kom ik je schoonzoon tegen met rood behuilde ogen en ik vraag hoe het met hem gaat. Hij vertelt me dat je zojuist je laatste adem hebt uitgeblazen. Ik loop naar de afdeling en als ik je dochter daar op de gang tegenkom, vliegt ze me om de nek, hard huilend en zegt dat ze zo blij voor je is dat je rust hebt. Ze vraagt me of ik even meega, om afscheid van je te nemen. Met de jas nog half aan loop ik mee en zie je daar met zo n tevreden gezicht op bed liggen, dat ik bij mezelf erge opluchting voel, je hebt me laten zien in de dagen ervoor hoe je streed, je hebt zoveel meegemaakt en die strijd zag ik ook bij je dochter. En het was zo mooi om te zien hoe liefdevol je dochter naar je keek, met je sprak, naast je zat en je voelde. In een week tijd heb ik een inkijkje mogen krijgen in wie je was, wat je genoten, geleden en gestreden hebt en dat heeft je in de ruim 90 jaar dat je leefde gevormd tot wie je was.

’s Avonds doen we je uitgeleide, je dochter huilt als we afscheid nemen. Ik sta met een knoop in m'n maag en een brok in mijn keel de auto na te staren als je wegrijdt. Ik slik een paar keer, en door… Er mag gezorgd worden voor de rest van de cliënten. Na 3 weken komt je dochter voor een nazorggesprek, we hebben een heel fijn gesprek gehad, het is soms heel waardevol om mensen weer even te spreken en samen terug te blikken hoe het geweest is.

Als we na een half jaar een herdenkingsdienst hebben, kan ik er niet bij zijn, geveld door de griep. Ik krijg een app van mijn collega dat er iemand was die zo verdrietig was tijdens de dienst, dat ze deze dame vroeg of ze zo geraakt was. Het was je dochter die snikkend aan mijn collega vroeg: 'Waar is Anne?' We hadden in die week mailcontact en hebben een afspraak gemaakt om samen op de afdeling nog een keer koffie te drinken en na te praten. Ook dit is een stukje nazorg waarvan ik vind dat het bij mijn werk hoort.

Het was zo een fijn weerzien, en zo bijzonder om te merken dat ik er ook voor je dochter mocht zijn.