‘Ik kan er niks aan doen: blijf nieuwe ontmoetingen missen’

Je zou zeggen dat je er na een maand of acht wel een beetje aan gewend bent, en misschien zijn sommigen dat ook. Maar mijn verlangen om weer terug te gaan naar ‘normaal’ overheerst eigenlijk alleen maar meer. Onlangs sprak ik met iemand over de huidige coronasituatie – what else – en zei die persoon tegen me dat ik feestjes en andere sociale activiteiten inmiddels toch wel minder zou missen. Dat dit inmiddels wel in mijn systeem zou zitten.

Ja, het zit inmiddels aardig in mijn systeem omdat het er simpelweg al maanden niet is, maar dat betekent niet dat ik het niet mis. Natuurlijk mis ik het. Het laatste echte feestje dat ik had, voelt inmiddels als acht jaar geleden. Die tijd dat je nog eens lekker op een festival kon staan en je de wind door je haren en de vrijheid van het dansen voelde. Ik kan het me niet eens meer indenken. Je ziet het niet meer voor je, toch? Dat je met z’n allen op een feestje staat te hossen, lekker dicht op elkaar en uit elkaars glas lurkend?

Tuurlijk, de maatregelen zijn nodig. Daar kunnen we momenteel niet omheen en we hebben het ook te accepteren. Maar eerlijk, ik kan niet ontkennen dat ik het 'normaal' mis. Dat ik het gewoon vreselijk mis om de uitlaatklep van een feestje te hebben. Dat ik nog eens nieuwe mensen ontmoette, buiten de vaste kring fijne mensen die ik al heb. Dat dingen spontaan konden, zonder dat je van tevoren moest nadenken over groepsgrootte, mondkapjes of reserveren. Dat het gewoon zo heerlijk was om aan het begin van de avond niet te weten hoe een avond zou eindigen, omdat je je gewoon overgaf aan het spontane en je wel zag wat er gebeurde. En dat je dan vervolgens nog dagen of weken met de vrienden waar je op dat moment mee was, napraatte over hoe leuk die avond ook alweer was.

Dat je op straat en in winkels nog niet hoefde op te letten of je niet te dicht bij iemand staat, maar je gewoon even echt lekker kon gaan shoppen. Zonder dat je buiten eerst tien minuten in de rij staat omdat er niet te veel mensen naar binnen mogen. Die tijd waarin je ook weleens gewoon met een vreemde in contact kwam. Dat je wekelijks eigenlijk wel in contact kwam met iemand nieuws, buiten werk. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik denk dat het punt duidelijk is.

Echt, ik geniet van de dingen die we nog wel kunnen. Natuurlijk. Er zijn ook heel veel dingen vele malen erger. Dat begrijp en weet ik allemaal. Ik weet dat er mensen zijn die het écht zwaar hebben en écht gebukt gaan onder deze situatie. En daarnaast weet ik ook dat iedereen, maar dan ook echt iedereen het zat is. Dat je graag weer een beetje uitzicht zou willen hebben, in plaats van dat we niet weten of we überhaupt kerst kunnen vieren. Laat staan wanneer we weer eens een feestje hebben en maanden van tevoren iets in onze agenda kunnen zetten, zonder dat we dat weer hoeven af te zeggen.

Ja, we hebben er momenteel mee te dealen. Maar dat betekent niet dat we het niet missen. Ik kan het niet anders zeggen: ik mis die goeie ouwe tijd.