Een artikel uit Persoonlijk
'IK BEN TOCH GEEN HOND?!'
In de zorg kom je soms in situaties waarin je anders moet handelen dan je gewend bent. Wat doe je bijvoorbeeld als een voorgeschreven aanpak niet prettig voelt voor jou, of voor de cliënt? In deze blog deelt Mariët haar ervaring met een jonge cliënt met hersenletsel, waarbij het aanpassen van haar benadering een wereld van verschil maakte.
IK BEN TOCH GEEN HOND?!
Collega’s in de zorg zullen vast herkennen dat je soms hulp verleent op een manier die eigenlijk niet zo prettig is. Dat je op een bepaalde manier iemand moet benaderen die niet bij jou past. Het is niet fout, soms kan het niet anders en is het wel de beste methode wat helpend is bij de zorg rondom de zorgvragers. Tenminste, soms zit je er ook gewoon naast en blijkt de methode achteraf toch niet echt goed te werken. Het kan soms een puzzel zijn welke manier van zorgverlening het beste past.
Zo verzorgde ik een nog jonge man die als gevolg van een hersenletsel een vorm van dementie had. Het syndroom van Balint of Posterieure corticale atrofie (PCA). Deze man was blind en door zijn hersenschade was hij erg gevoelig op prikkels. Hij kon die heel slecht verwerken en kon erg geagiteerd worden. Dit zat hem zelfs al in wat we als zorgverlener tegen hem zeiden tijdens de zorgmomenten. Op advies van een deskundige op het gebied van NAH (niet aangeboren hersenletsel) moesten we proberen zo min mogelijk te zeggen. Onze zinnen zo kort mogelijk te maken én in gebiedende wijs tegen hem praten het liefst met één woord tegelijk. En dat is dus echt heel moeilijk.
Het werd dan: Zitten! Stap zetten! Draaien! Eten! Staan! Voet optillen! Enzovoort. Op zich hielp het wel om alles zo kort mogelijk te houden, maar de gebiedende manier, dát was wel een dingetje. Ik vond het zelf verschrikkelijk, want ik had dan echt het idee dat ik tegen hem stond de ‘blaffen’ en bevelen te geven. Ik ging er ook als vanzelf harder door praten. Dat vond hij ook. Op een dag zegt hij (hij sprak heel weinig) ‘Ik ben toch geen hond!’ en ik wist meteen dat hij de gebiedende toon in mijn spreken niet prettig vond. Maar ja, dat kort van stof zijn was wel helpend om zo min mogelijk prikkels te geven. Wat nu?
De oplossing was voor mij heel simpel, en snapte niet dat ik daar niet eerder op was gekomen maar goed. Ik bleef kort van stof, maar zette overal een ‘vraagteken’ achter. Dan krijg je: Zitten? Stap zetten? Draaien? Eten? Staan? Voet optillen? In plaats van zorgvrager te bevelen (want zo komt gebiedenderwijs echt over) stel je met je vraagstelling eigenlijk iets voor aan de zorgvrager en dat voelt als een samenwerking, wanneer iets netjes gevraagd wordt, ben je sneller geneigd om te doen wat er gevraagd wordt. Een gebiedende/bevelende toon gaan haren overeind staan. Kijk maar naar jezelf wat heb jij liever? Probeer maar eens, dat werkt een stuk prettiger voor beide partijen. Ik kreeg door dat vraagteken veel meer voor elkaar dan eerder het geval was. Het blijkt maar weer, dementiezorg is maatwerk en dat betekent wel eens wat afwijken van een ‘voorgeschreven benadering.’
Dit is Mariët:
Hallo allemaal, mijn naam is Mariët de Landmeter-Moerdijk. Ik ben een echte Zeeuwse. Geboren (in 1982) en getogen in het dorpje Borssele en vanaf 2002 woonachtig in Goes. Ik ben getrouwd en heb twee fijne kinderen. In 2001 heb ik mijn Verzorgende IG diploma gehaald. Sindsdien werk ik in de ouderenzorg waarvan zo’n 15 jaar op woningen voor mensen met dementie. Sinds februari 2018 werk ik bij de SVRZ in de Kraayert in Lewedorp in een kleinschalige woning voor 7 mensen met dementie. Sinds november 2019 ben ik gediplomeerd GVP-er (Gespecialiseerd Verzorgende Psychogeriatrie). Dat is een soort specialisatie in dementie zorg. Met name belevingsgerichte zorg. Een verdieping in ziektebeelden en aandoeningen die dementie kunnen veroorzaken. Het werk doe ik met veel passie en plezier en omdat mijn omgang met mensen die dementie hebben het mooiste is wat er in mijn ogen bestaat, wil ik met het schrijven van verhalen/uitspraken/gedichten op mijn website en Facebookpagina (Mariët op zorgavontuur) ook anderen warm maken voor een baan in de zorg.
Colofon: FloorZorgt is jouw online zorgmagazine! Op dit moment lezen 80.000 unieke zorghelden mij maandelijks. Door middel van inspirerende blogs, relevante producten (kijk snel in mijn webshop!) mooie artikelen en zorgnieuws houd ik jou op de hoogte van alle ontwikkelingen in de zorg. Heb je mijn mobiele app al gedownload en volg je mij al op Facebook, Instagram of Linkedin? Wil je adverteren? Stuur me dan een mailtje en ik neem z.s.m. contact met je op of bekijk de mogelijkheden alvast hier. Ook ik maak weleens een foutje ;-) Heb je er één gezien? Mail het me. Ik ben je dankbaar!
Reageren op dit bericht?
Om te kunnen reageren op dit bericht moet je ingelogd zijn. Klik hier om in te loggen.