'Hoe mooi is het als we van bewoners zelf horen hoe zij het wonen in het verpleeghuis ervaren?'

Bewoners aan het woord

‘Ik vind het vervelend als andere bewoners op mijn kamer komen’, zegt mevrouw de Graaf. We mogen haar trouwens Joke noemen. Dat heeft ze liever. Ik schrijf haar naam op de agenda die ik voor me heb liggen. De agenda van het bewonersoverleg dat we hebben. We hebben zojuist een voorstelrondje gedaan en iedereen heeft een eigen voorkeur voor hoe je hem of haar aanspreekt en dat moet ik natuurlijk wel zien te onthouden.

Aan tafel zitten vijf bewoners met dementie. Ze wonen hier in het verpleeghuis op verschillende afdelingen. Ik heb ze kortgeleden uitgenodigd om bij een overleg aanwezig te zijn. Dat wilden ze allemaal wel. Meneer Sloot kwam lachend binnen en terwijl hij naast me ging zitten vertelde hij me fijntjes dat hij niet van vergaderen houdt. Toch zit hij nu lachend naast mij, terwijl hij geniet van het plakje cake dat voor hem staat.

Hoe mooi is het als we van bewoners zelf horen hoe zij het wonen in het verpleeghuis ervaren? Het was een spontaan idee geweest om dat maar gewoon te organiseren. Voor zowel de bewoners van de afdeling somatiek als voor bewoners met dementie. Als je denkt dat dat niet goed loopt bij die laatste groep, heb je het mis. Integendeel, we hebben een uur goed met elkaar kunnen praten en luisteren.

Voor het bewonersoverleg heb ik een agenda gemaakt met punten waar we het over kunnen hebben. Zo praten we bijvoorbeeld over het eten, de kamer en de activiteiten. Hannie leest de agenda heel zorgvuldig door, ze herhaalt de woorden en de zinnen die er staan. Het lijkt alsof ze niet helemaal meekrijgt wat de anderen zeggen.

‘Ik vind de zusters erg lief’, zegt mw. Meijer. Joke en meneer Sloot knikken. ‘Ja’, zegt Gerda en ze kijkt bedachtzaam. ‘Ja’, vervolgt ze, ‘maar soms zeggen ze dat ze zó komen, maar dan komen ze niet!’ Het is mooi dat ze dit inbrengt. We kunnen ons er allemaal wel iets bij voorstellen. Als zorgverlener noem je dat geregeld: ‘Ik kom zo bij u, hoor!’ en dat kan vijf minuten zijn of een kwartier.

Meneer Sloot schrijft ondertussen iets op, op zijn vel papier. Hij heeft een sierlijk handschrift, zie ik. Ik vraag hem of hij het wil voorlezen. ‘Ik mis een eigen sleutel van mijn kamer’ en dan is Hannie ineens heel alert. Ze kijkt de kring rond en zegt duidelijk hoorbaar: ‘Ik vind het vervelend als andere bewoners op mijn kamer komen.’ Joke beaamt het en Gerda vertelt dat ze ooit haar handtas op de rollator van haar buurman zag liggen. ‘Niet fijn’, zegt ze er nog even achteraan en de anderen knikken bevestigend.

Het is een waardevol punt dat ingebracht wordt. Waarom zou je ook niet een eigen sleutel van je kamer hebben? Waarom zou meneer Sloot niet zelf de deur kunnen afsluiten als hij met zijn dochter meegaat naar de markt? Het zet ons aan het denken en we gaan er zeker mee aan de slag. Net als de andere punten die zijn ingebracht.

Als het overleg is afgesloten komt meneer Sloot naar ons toe. We krijgen een stevige handdruk en hij bedankt ons hartelijk dat hij hier mocht zijn en dat we hebben geluisterd. Dat is mooi om te horen. Zeker van iemand die zo duidelijk heeft aangegeven dat hij niet van vergaderen houdt.