'Hoe is het met je? Hoe gaat het écht met je?'

Hoe gaat het met je?

Hoe is het met je? Hoe gaat het écht met je?

En zeg je dat alleen, omdat je denkt dat je dat 'hoort' te zeggen, of voel je het ook écht? Vroeger was ik iemand die bijna standaard antwoordde met 'goed' wanneer iemand me vroeg hoe het met me ging. Ongeacht hoe het met me ging. Ongeacht of het goed, wel oké, of eigenlijk helemaal niet goed ging. Ik deelde nauwelijks wat er werkelijk in me omging.

Ik was bang. Bang wat anderen van me zouden vinden wanneer ik toe zou geven dat het soms (helemaal) niet goed ging. Bang dat ze me uit zouden lachen. Bang dat ik ze zou belasten. Bang dat ze me in de steek zouden laten. Dat had ik tenslotte allemaal al een keer meegemaakt. En dus verstopte ik mezelf. Deed ik voor de buitenwereld altijd alsof het goed met me ging.

Angst hield me tegen om eerlijk te zijn over mijn gevoelens. Angst voor oordeel, afwijzing, en het idee dat ik anderen zou belasten. Zoals ik in mijn boek heb beschreven, bleef ik me verschuilen achter een masker van schijnbare onkwetsbaarheid. Tot op het moment dat het niet meer ging. En ik het uiteindelijk allemaal niet meer trok.

Het moment van eerlijkheid, het moment waarop ik mezelf toestond om open kaart te spelen over mijn gevoelens, was in eerste instantie beangstigend. Ik vond het verschrikkelijk om mijn ware zelf te laten zien. Maar het bracht me uiteindelijk wel iets heel waardevols…

Juist door open te zijn over hoe het werkelijk met me ging, kwam er hulp. Juist door open te zijn over hoe ik me voelde, kreeg ik steun. En juist door eerlijk te zijn over wat er in me omging, ontstond er verbinding. En datgene waar ik zo bang voor was, bleek helemaal niet te gebeuren. In plaats van afgewezen te worden, ontdekte ik dat mensen zich juist herkenden in mijn verhaal. Ze werden geraakt en vonden troost in mijn openheid. En dat, lieve jij, is precies wat ik jou ook gun.

Ik gun jou die verbinding. Ik gun jou die steun. Ik gun jou die liefde.

Maar hiervoor is het nodig dat je jezelf toestaat om open te zijn over hoe het écht met je gaat. Dat je vanuit liefde, en niet vanuit angst, jezelf openstelt. Dat je, net als ik, leert om weer van jezelf te houden, ondanks alles wat je hebt meegemaakt.

De ondertitel van mijn boek luidt niet voor niets: 'Over hoe mijn postnatale depressie niet mijn allergrootste nachtmerrie, maar juist het beste geschenk ooit bleek te zijn.' Dankzij mijn depressie leerde ik drie grote lessen, waarvan de belangrijkste was dat ik opnieuw van mezelf leerde houden. En dat is, althans wat mij betreft, het grootste geschenk dat je jezelf kunt geven.

Om die reden heb ik dan ook een podcast voor je opgenomen waarin ik je niet alleen wat meer een inkijkje geef in wat de reden is dat ik (voorafgaand aan mijn postnatale depressie) heel weinig zelfliefde ervaarde, maar deel ik ook welke stappen heb gezet om weer van mezelf te leren houden. In de hoop dat het jou helpt om ook meer zelfliefde te gaan ervaren en beter voor jezelf te gaan zorgen.

Neem de tijd om naar jezelf te luisteren. Wees eerlijk over je gevoelens. Zet stappen naar zelfliefde. Want jij verdient het om geliefd te zijn, vooral door jezelf.