'Geregeld bleven die rekeningen liggen en komt de patiënt ze niet voldoen'

Zwaluwstaartjes

Ellen, apothekersassistente

In een grote dorpsapotheek, in een dorp met zo’n omvang dat je het eigenlijk een stad kunt noemen, haalde ik de recepten op bij de huisartsenpraktijk naast ons. Het was 2009 en in die tijd gebruikten we nog fysieke stapels recepten. Echt een klusje voor mij: even de recepten halen en een praatje met de doktersassistenten. Vanuit beide kanten zijn er vragen en dan zie je elkaar om kort te overleggen. Dat kan gaan over het omzetten van een medicijn of over een formulier dat we nodig hebben voor de vergoeding. Een moment waarop je meteen wat zaken kan regelen en de onderlinge relatie onderhouden.

Maandag na twaalf uur was het moment waarop we de recepten van de huisartsenpraktijk naast ons ophaalden. In 2009 waren dit A6-formaat stapeltjes en ging nog niet alles digitaal. Al deze recepten in mijn stapel waren met de hand geparafeerd door een arts. Tegenwoordig heb je steeds minder een papierrecept in de hand. De grootste bulk gaat via een beveiligde computerverbinding van een huisartsenpraktijk direct naar een apotheek.

In deze stapel zaten ook recepten voor het aanvullen van de dokterskoffer. Zoals een salbutamol aerosol (pufje met luchtwegverwijdende werking), epinefrine ampullen (adrenaline) en ook zwaluwstaartjes. Op die recepten stond IMM.

De afkorting IMM staat voor “In Manu Medici” een afkorting die aangeeft dat je dit medicijn niet aan de patiënt moet verstrekken, maar aan de voorschrijvende arts. Ook wel vertaald als: Geef dit in handen van de arts. De arts schrijft dat op het recept als hij het aan een patiënt tijdens een visite, op de praktijk of een spoedgeval heeft gegeven. Middels het recept weten we in de apotheek ook wat er door de patiënt gebruikt is en is het medicatieoverzicht weer actueel. Wij vullen via de apotheek de dokterstas aan met de spullen die de arts heeft gebruikt.

De meeste medicijnen die aangevuld worden, kan je direct declareren bij de zorgverzekeraar. Je zet in het computersysteem van de apotheek, op naam van de patiënt, dat de arts dit middel heeft gebruikt. Het vervelende van de recepten met zwaluwstaartjes is dat mensen ze zelf moeten betalen aan de balie. We moeten ze bellen en uitleggen dat ze moeten langskomen om af te rekenen.

Geregeld bleven die rekeningen liggen en komt de patiënt ze niet voldoen. Dat kost extra tijd, want je moet blijven bellen.

Zwaluwstaartjes zijn hechtpleisters, waarmee je snel een kleine, ondiepe wond kan dichten voor nood.

Die dag belde ik de familie Huizing. Er nam een vrouw de telefoon op. Zij kwam meteen langs, zei ze. Toen ze even laten voor de balie stond, keek ze een beetje ongemakkelijk en trok direct haar portemonnee. Ze vertelde over een vechtpartij waarin haar zoon afgelopen weekend verwikkeld was. Ze uitte haar zorgen en zei dat het eens een keer moest stoppen. Ik hoop dat het uiteindelijk goed is gekomen.

Wil je meer van deze verhalen lezen? Dit verhaal komt uit mijn boek: Verhalen uit de apotheek. Mijn persoonlijke missie is het dichter bij elkaar brengen van patiënten en zorgverleners. Dan doen we door met elkaar te praten. Kennis te delen. Via mijn boeken en podcast probeer ik dat te bereiken.

Liefs, Ellen