De Zeeuwse Zuster: 'Oeps… We hebben er allebei niet bij stilgestaan dat mijn lieftallige assistente geen tanden meer heeft'

Morgen is ze jarig. Een bijzondere verjaardag, want ze kwam nog geen twee weken geleden bij ons op de afdeling wonen. Het moet haast wel onwennig zijn om in deze tijd haar volgende levensjaar te vieren. Aangezien ik niet weet of ze in is voor een feestelijk tintje én omdat we niet van betuttelen houden, vraag ik haar of ze het leuk zou vinden als er morgen een feestslinger hangt wanneer ze komt ontbijten. Ze tovert een glimlach op haar gezicht en straalt een beetje. Mooi om te zien. Ze kan het dus wel waarderen. Nu is het wachten tot ze in bed ligt voordat ik aan de slag ga.

Bewapend met slingers en ballonnen loop ik de eetkamer binnen. Met de nodige souplesse klim ik op een stoel om de eerste slinger aan de muur te bevestigen. Terwijl ik me focus op het lusje van de slinger en een haakje aan de muur, krijg ik vrolijk commentaar van een dame die zojuist haar kamer uit gekomen is. Ik kijk met één oog over mijn schouder en ze zegt: ‘Wauwie, dat is leuk! Da’s jaren geleden dat ik dat nog eens gedaan heb. Mag ik helpen?’ 

Wat is ze heerlijk enthousiast. ‘Tuurlijk mag je helpen. Ik versier de boel voor je buurvrouw', zeg ik, terwijl ik wat ballonnen uit mijn zak grabbel. Ik gooi ze met een boogje op het tafelblad achter me en concentreer me weer op de bevestiging van de slinger. ‘Pffffffffff……’, hoor ik op de achtergrond. Vervolgens barst ze uit in een oorverdovend gelach. Ik draai me enigszins beduusd om op de stoel en mijn oog valt op een spoor van spetters met op het eind een gelubberd ballonnetje.

Oeps… We hebben er allebei niet bij stilgestaan dat mijn lieftallige assistente geen tanden meer heeft.