De Zeeuwse Zuster: 'Ik geniet van het moment en het feit dat ik haar beter leer kennen'

Haar manier van praten verraadt het meteen. Ze heeft een iets wat posh-accentje met een hoge stem waarbij de zinnen haast jubelend over haar lippen rollen. Ze komt niet uit deze contreien, maar uit de randstad. Een dametje, klein van stuk en altijd van top tot teen gehuld in witte kleding. Een pittige tante met rake opmerkingen, maar ook een gezonde dosis droge humor. Ik zou ze niet meer weg kunnen denken hier.

Wat nou zo bijzonder is, is dat haar zelfzorg al sinds haar opname op een laag pitje staat. Het hoeft allemaal niet zo voor haar. Het liefst alleen een kattenwasje bij de ochtendzorg en zo zijn er wel meer van die dingetjes. Toen ze bij ons op de afdeling kwam had ze een slechte conditie en had ze zichzelf door de jaren heen flink verwaarloosd. Ik had het stiekem best met haar te doen. Want hoe is het toch mogelijk dat je in zo’n toestand verzeild kan raken. Ik verwonderde mezelf er over zonder haar te veroordelen.

Om je even mee te nemen in mijn gedachten wanneer ik haar voorbij zie gaan. Je kent het vast wel. Zo’n statig pand ergens midden in de grote stad. De verf bladdert van de kozijnen en het stucwerk komt los. De regenpijp heeft een gat en er missen dakpannen. Je ziet het meteen… Dit moet ooit een gebouw geweest zijn met een belangrijke functie, klasse en een rijke geschiedenis. Het ziet er nu verlaten en vervallen uit. Toch brandt er iedere avond een klein lichtje in één van de kamers. Telkens wanneer je er voorbij loopt zie je het schijnen door het verstofte venster. Wie zou er wonen en wat is het verhaal? Ik zou wel eens binnen willen gluren.

Eén keer per week gaat ze onder de douche. Haar haren lekker in het sop en ze geniet dan zichtbaar van het warme water. Vaak laat ik haar nog even ‘poedelen’ en dan haal ik ondertussen haar bed af. Wanneer ze dan aangekleed en wel voor de badkamerspiegel plaats neemt, pak ik mijn ‘gereedschap’ erbij. De föhn, kam en een lekker luchtje liggen klaar op de rand van de wasbak. Ik poets een rondje op de beslagen spiegel, alsof ik met mijn mouw over het verstofte venster ga. Ze kijkt me aan. Fris en fruitig, klaar voor het drogen van haar lange, grijze lokken. Haar ogen gaan dicht terwijl ik met de kam door haar haren ga. Ze ontspant en vraagt me plots: ‘Zeg, weet jij dat ik vroeger een winkel had? Ik ben er zelfs voor op zakenreis geweest naar Thailand.’

Bingo! Ze laat me binnen. Terwijl ze enthousiast vertelt over haar souvenirwinkel ben ik stil. Ik geniet van het moment en het feit dat ik haar beter leer kennen. Zo wordt er stiekem gewerkt aan een band met elkaar.

Als ik dan toch een stukje ‘renovatie’ mag doen, dan is dit het wel. Dit is mijn vak. Ik werk aan het interieur en mag een keer in de week de buitenboel opknappen. Ze staat op mijn monumentenlijst. Wát een dame!